A VIDA VAI

Pois aquí estou, dormitando no sofá do salón, a carón de Daniel, disfrutrando do caloriño da casa que afora vai un frío de carallo, como di Mar, que por certo acaba de pasar o exame máis trascendete da súa vida, polo menos ata agora que eu saiba. Anda a muller toda nervosa porque estaba convencida de  que lle ía saír mellor do que lle saíu, que estudar estudou moito, que eu fun testemuña das horas e horas que pasaba diante dos libros.Pero como lle din seus pais, aínda é nova e pode volver a presentarse se quere para traballar no que realmente lle guste. Súa será a decisión, e como eu sei que é ben asisada, de seguro que tomará a correcta. E seguimos todos a espera de Xoel, que o homiño hai xa uns día que debería  de respirar de por si o aire limpo e frío de Asturias, pero aínda o fai a través do vaso comunicante de súa nai, que digo eu que será quen teña máis ganas que ninguén  de verlle o nariz o recén; máis aínda que Daniel,  que soña con perpetuar o seu nariz no seu neto. E mira que é feo o seu nariz !!!! Non sei eu se o Xoeliño puidese escoller con cal se quedaría, se co narizón do avó paterno ou co nariciño sexy do seu avó materno!!!! A vós que vos parece. E que hai cada un....que... que non ten remedio. Bueno, xa vos contarei o desenlace destes dous fitos na vida dos da casa. Pero eso si, o que aconteza, seguro que será para ben.

NORABOA

Vouno deixando, vouno deixando e pasan os días...e os meses. En fin, que xa ía sendo hora de retomar as miñas vivencias, de faceros chegar as miñas historias e inquedanzas. E dende a última entrada, abofé que houbo novas: antroido, cumpreanos, visitas, chuvia e máis chuvia, algo de sol e ata una manifestación. Si señor, participei por primeira vez na miña vida nunha manifestación. E preguntarédesvos vós que facía un canciño en semellante situación. Pois facerlle compañía a Daniel e a Elba, que son os dous moi contestatarios ou iso din. Bueno, a min paréceme que que cos anos algo de resposta  perderon e xa non participan tanto como cando eran xoves. Pero ir foron a defender a sanidade pública xunto con varios centos de persoas, que así a ollo digo eu que debería de haber.
Pero o máis destacable destes dous longos meses foi sen dúbida a graduación de Mar. Si señor: rematou os seus estudos. Bueno, case que aínda lle faltan un par de asignaturas e logo o exame final, alá por febreiro do ano que vén, para poder exercer a profesión polo que tanto loitou durante estes seis últimos anos. Sei que foi un acto moi bonito, moi emocionante ao que asistiron os familiares dos graduados. Ademais de Elba e Daniel tamén foi Anxo, que veu dende Asturias para acompañar a súa irmá neste día tan especial. María non puido vir por mor do seu traballo. Lástima, que seguro que lle habería de gustar. Eu non asistín, que como xa supoñeredes, non deixaban pasar aos cans. Non sei, pero seguro que entraron humanos bastante peores que min, pero en fin a vida é así e contra estas normas inxustas non é fácil pelexar. Eu quedei con Lula, en Bolnovo, disfrutando da súa casa e da súa compaña como se estivese nun hotel de catro estrelas, ou de máis, das máximas que existan, que non sei cantas serán. Ata me deu pena despedirme dela cando Daniel me veu buscar de alí a tres días para volver a nosa casa da cidade. E que a quero moito, e non só polo ben que estou con ela, que non son tan egoísta, senón porque noto eu que ela tamén está moi a gusto comigo, que se distrae e non se aburre tanto. Non me importaría, de verdade, pasar con ela algún que outra día, pero esa decisión non depende de min só.
 Bueno, teño que promemeterme a min mesmo non deixar pasar tanto tempo entre entrada e entrada, que logo acumúlasame o choi e non dou feito. E diciros que sigo acompañando a Mar nas longas horas de estudo.  Coma sempre. Que algo se me pegará, digo eu.

UN DÍA COMPLETO

Hai días así, repletos de sucesos e que poñen a proba a miña capacidade de Encargado Xeral da casa familiar. E se a xornada prometría co gallo do cumpreanos de Mar -porque xa sabía eu que iamos comer ben e que algunha lambonada tamen caería- culminou voa visita de Albino, un amigo  de Mar, malagueño de pro. Bueno, o de amigo é un falar, porque xa nos visitou en Pedraquente e tamén xa estivo na casa da cidade hai unhas semanas. Mar tamén o visitou na súa terra algunhas veces, así que deduzo eu que a relación vai de algo máis que de amizade. Eu con el, nin fu nin fa. Eu procuro portarmen ben e el responde da mesma maneira. Quero dicir, que penso que sempre nos levaramemos ben porque cada un atende ao seu e non se mete nos asuntos do outro. Algún aloumiño si que me dá, que non quero quedar de mentireiro, pero aínda non sei se o fai  para quedar ben ou se en realidade me estima. Bueno, xa se verá porque non sei por que me dá a pinta que teremos tempo e tempo de vernos. E o día foi trancorrindo coa cotianidade dun domingo de media festa ata que chegou a noite e Daniel deixou de ser Daniel. Quero dicir que aínda que estaba connosco  non se portaba coma todos os días. Eu ollaba como se abrigaba, unha peza de roupa sobre a outra a pesar de estar quentiños na casa, que xa puxeron a calefacción. Resumindo, que foi para a cama, todo cheo de frío ao primeiro e abrasado de calor despois. Nada, un queixicas, que por un pouco de febre xa se pon a morrer. Pois alá me fun eu tamén para a cama con el, a facerlle compañía. E xa polo día, e vendo que non se daba ereguido para ir traballar, vinme na obriga de botar con el toda a mañá na habitación, un pouco enriba da cama e outro pouco no solo, que en verdade o home daba unha calor de coidado. E así pasou o día, na camiña, ata a noite que se ergueu para ir... tomar a súa cervexa diaria ao bar! Mirade vós que enfermiño estaba!

CASTAÑAS

Como bo galego encántanme as castañas. Cocidas, asadas ou crúas tanto me tén:
relámbome de gusto cada vez que se achega o tempo e alguén da casa trae unhas poucas -ou unhas moitas- e alá se poñen a espenicalas e a cocelas. Logo aos  poucos van peteirandeo nelas e entre bocado e  bocado, un grolo de viño ou cervexa. A min sempre me cae algunha, que saben que me gustan moito e con tona ou sen ela pápoas nun bocado e demándolle outra máis co meu meneo de rabiño.
Cando viviamos na vila iamos por elas aos castiñeiros, dando un longo e plácido paseo pola beira do río, case sempre con Mar, que daquela gustaba moito de ir ás castañas e abrir ou ourizos cos pés alí meso, ao pé do castiñeiro para con coidadiño sacalas do seu agocho e gardalas nunhan bolsa ou nos petos. Era todo un ritual que se repetía ano tras ano, unha festa porque logo ao chegar a casa sempre asabamos  xa unhas poucas no forno da cociña ou as cociamos con fiuncho entre risas e contos, que se presta moito este tempo de outuno para as reunións familiares ao carón do lume.
Agora na cidade ser xa non é o mesmo, porque ás castañas xa non imos, xa non disfrutamos do paseo, da recolleita. Ímolas catando porque sempre hai veciños que lles regalan unhas présas ou mesmo as mercan na rúa, neses asadeiros con forma de tren que se espallan polo centro da cidade cando chega este tempo . Pero bueno, pasar pasámolo moi, moi ben. E déixovos, que agora mesmiño vaise pór Daniel a espelicar unhas castañiñas de aló de Ourense, que sei que son moi boas. Bueno, a min a orixe non me importa; o que me importa é darlle pola noite ao dente, que non me caen pesadas, non.

ESFORZO

A Mar só lle falta un ano para rematar os estudos de Medicina. Anda logo no seu quinto curso académico, a voltas cos últimos exames de xuño. E teño que recoñecer que pasmo con ela, co tempo que lle dedica aos libros; aí, no cuarto de estudo; sóa ou comigo como única compañía. E non vos estou falando dun día ou dous, non; estouvos falando de semanas, meses, de sol a sol, sen saír ou como moito para botar unha carreiriña, osixenarse e despexar a cabeza. Sen ver aos seus amigos e amigas, comunicándose con eles ou elas a través do móvil. Comer, come; eso si, que non entendo eu como pode darlle tanto a mandíbula e enfraquecer, ou iso di súa nai, Elba. A min parecéme que está coma sempre. Como moito, moito, algo máis desaliñada,así de calquera maneira; con roupa vella, de andar pola casa; cómoda. Eu alégrome que sexa así, traballadora, aínda que entre descanso e descanso aproveite para peterrear comigo e incomodarme, quentándome o xenio, que eu ser son bo, que xa o saben os da casa, pero tamén saben que se teño que poñerme nas miñas póñome de contado. E non cedo, non. Aínda que despois leve.
 Non sei eu se todos os humanos cando estudan o fan co mesmo esforzo que Mar. Dame a min a pinta que non, pois supoño que algunas carreiras serán máis doadas que Medicina, que esta deber ser das máis longas e difíciles de sacar adiante. Pero claro, estamos falando dunha profesión especializada en loitar contra as enfermidades que padecen as persoas. E iso ten que ser moi dificil, moi complicado; tanto coma os humanos mesmos, que xa o teño dito outras veces.
A verdade é que xa teño ganas de que remate os exames. Para vela descansar, rir, pasear, sair cos amigos, levarme con ela para Bolnovo a pasar a fin de semana, trasnoitar...Para que durma ata tarde comigo ao seu carón. Para irmos xuntos á praia a Pedraquente, a xogar na area e na auga, bueno esto da auga e un falar.. Para enredar sen présas. E ata que non chegue ese día, eu con ela, ao pé do canón, sen pestanexar, que aquí ten un ser vivo que a quere moito e sofre cando ela sofre, e ri cando ela ri.

UNHA RAIOLA

Din os da casa que levamos máis de dous meses de chuvia a reo. Bueno, eu non sei se será tanto, pero levar levamos un mundo de chuvia aturado dende o Nadal. E chuvia sen sol, sen esa claridade que che aleda o espírito e que cha fai ver o mundo dun xeito máis optimista.
Por iso, cando en días coma hoxe o sol asoma por entre as nubes e unha raioliña entra pola ventá da cociña corro de contado a tomar posicións  para que pouse no meu corpiño. Contemplo primeiro dende a porta con admiración como se reflicte nos electrodomésticos e nos azulexos: brillante, luminosa, adorable; logo séntome no chan cara ela  e entorno os ollos para percibila mellor, para que a caloriña me invada a modo dende as orellas ata a punta do rabo. Cando xa a calidez da raiola  converte as miñas pálpebras en persianas a punto de pecharse cambio de posición e póñome de costado. Primeiro cara a dereita e despois cara a esqueda, ou ao revés; que ás veces ando tan na inopia que xa non sei para onde miro. E así quedo transposto un bo anaco, moneando, en pleno trance onírico, decatándome,  aínda que non o queira, como  a miña cabeza se vai inclinando lentamente, empinando ata case chegar ao chan, coa boca semiaberta,  ata que sobresaltado érgoa abrindo as palpebras todo o que podo, que ás veces non é moito, para reflexionar un intre sobre os pequenos praceres da vida e volta a comezar. E así  boto non sei canto tempo ata que presentindo que me vou dar un testarazo opto pola mellor solución: ir  durmir un anaco ao cuarto de Anxo ou de Mar, que son moi soleados e teñen ademias moi boa vista. E ata que cheguen os da casa para xantar.

QUEN MO ÍA DICIR

Xa aliviei nas cortinas da cociña, xa me mollei coa chuvia aínda morna deste mes de setembro, xa quedo de xefe da casa polas mañás, xa pasei unha fin de semana na casa de Lula, xa paseei pola cidade entre o balbordo dos visitantes, xa ... xa estou na casa. E se tanto tardei en subirme a este outeiro foi porque a man transcritora dos meus pensamentos seica non tivo tempo ata agora de dedicar catro minutos a teclear catro palabras nesta páxina intergaláctica. E xa inmerso no outono, con todo o tempo do mundo para meditar nas miñas inquedanzas e nos meus proxectos vitais, non podo deixar de recordar con morriña os bos días que pasamos en Pedraquente. E as novidades, que haber hóuboas porque... quen me ía dicir a min que ía ser testemuña alá  dunha nova expereciencia para os da casa. Quen llo ía dicir taména eles, a Daniel e a Elba,  que tiveron que vivir máis de medio século para rirse a cachón mentras se bañaban espidos nas temperadas augas do mar Mediterráneo. E todo comezou coma quen  non quere a cousa, sen premeditalo, ou iso creo eu.

Como xa vos teño contado una das miñas afeccións preferidas é dar longos paseos alá onde estea ou mellor dito, alá onde os da casa me queiran levar. E en Pedraquente, cediño ou ao atardecer, boto unha carreiriña pola praia con Elba, con Daniel ou con ambos, amoso o palmito  polo paseo recén rematado antes de tomar as cervexas -eles, que non eu- ou camiño por un sendeiro que discorre todo a beiriña do mar dutante varios quilómetros e polo que se accede  ás calas nudistas, esto é pequenas praias onde os humanos se bañan espidos, ou en pelotas, como di Mar. Xa tiñamos ido varias veces outros anos porque aínda que me canso e ata me teñen collido no colo disfrutamos coa paisaxe e facemos un pouco de exercicio, que a todos nos ven ben, pero nunca lles deu por parar e bañarse. Pois non sei por que, pero este ano alá nos fomos un día e ante a miña sorpresa Elba, roupa fora, peliños ao aire mergullouse na cala do Raposo ante a mirada pasmada miña e de Daniel, quen para non ser menos ao día seguinte emulou a Elba e coas boliñas ao aire e rindo a cachón  somerxeuse con ela. Imaxinade o espectáculo. Dous humanos xogando na auga a pillarse, a acariñarse,a bicarse, a ...non sigo que todo son suposicións e non quero quedar de mintireiro, pero bueno para min que a cara que poñían, sobre todo Daniel, daba que pensar. E deberon de collerlle gusto ao baño e ao xogo, porque repetiron varios días e falan xa de que para o ano que vén continuaremos cos paseos e cos baños espidos. Eu tamén me bañei, mellor dito bañáronme que non son eu moi amigo de tomar iniciativas tales. Ademais, como xa ando espido non me tivo moito mérito, pero recoñezo que o baño refrescoume e os da casa disfrutaron como había tempo que non os vía.

VISCA O FÚTBOL !

Pasmaredes se vos digo que me apaixona o fútbol. E enténdevos, porque como di Rebeca,unha amiga asturiana dos da casa: non ye normal. Claro que vexo os partidos que lle cadra - cando Daniel ou Mar prefiren a casa e non o bar- ou os resumes futboleiros das novas deportivas diarias, pero moito disfruto co fútbol; tanto ou máis que Elba nadando nas cálidas augas de Pedraquente.Tanto e tanto me gusta que ata soño con el, e véxome alá eu tamén na praia  peloteando con Daniel e vestido coa camiseta do Barça, o meu equipo preferido. Xa sei que moitos de vós non estaredes de acordo comigo e que cadaquén poría mil razóns para defender as cores do seu club, pero se forades obxectivos coma min teriades que recoñecer que é todo un espectáculo ver xogar a este equipo. Fútbol en estado puro, que diría Anxo, que tamén é culé; despregado en boa parte por xogadores da canteira, formados dende pequenos non só como máquinas perfectas de tocar o balón, senón como persoas cabales que serven de espello para os outros cidadáns, sobre todo aos máis novos que sempre andan a busca de ídolos a quen imitar. E logo, claro, está o adestrador. O Guardiola. Mirade que me cae ben este home. E ollo, que non só creou escola entre os demais equipos, que agora xa se atreven a construir máis que a destruir, senón que teño ben claro que o xermolo da selección española, dos seus triunfos, fructificou grazas ao tesón dun adestrador empeñado en reinventar o fútbol e melloralo para disfrute dos barcelonistas e dos que non. E por riba semella un cidadán fetén ao que cando se lle consulta sabe falar de algo máis que de fútbol e ao que nunca lle vin perder as formas cando sería mesmo comprensible que así fora.
O que sinto é que por un ano non o vou poder seguir. Tómase un ano de descanso mediático, que non de fútbol porque estou seguro que dentro de nada xa estará traballando noutra revolución futboleira para deixarnos pasmados a todos.
Ai, ai, ai...! Que feliz sería se para a próxima liga cando o Barça veña xogar á Coruña, xa que o Depor ascendeu, os da casa me levaran ao partido! Soñar non custa nada e sempre -case sempre- me saio coa miña. Hei poñer unha candea a San Pep para que me bote unha man.
CON CARIÑO PARA ROI, CULÉ

TEMPO DE ENTROIDO

Vaia sorpresa me levei cando Elba abriu a porta e entraron na casa unha xitana e unha piloto de aviación! Claro que de seguida me decatei que non eran tales, senón as miñas veciñas, Xoana e Uxía, que se disfrazaran e viñan a visitarnos todas contentas. Caín da burra nun intre: estabamos en tempo de entroido e toca transgredir e fartar.
Os máis novos da casa sempre se disfrazan nestes días e saen por aí cos seus amigos a correla, aínda que este ano como Anxo non puido vir dende Zaragoza só Mar representou á familia nas parrandas nocturnas. Polo pouco que contou, deduzo eu que deixou ben alto o pendón familiar. Os vellos -aínda que non lle gusta moito que lle chamen así- van de paseo a ver as carrozas e as comparsas e celebran o entroido cun xantar propio deste tempo: cocido, filloas, orellas e calquera outro manxar que se lle arrime. Por certo, aínda que fomos poucos a sentarnos na mesa, o xantar fíxose para unha ducia de comensales así que comemos cocido hoxe si e mañá tamén, e eu tan contento, porque é unha das miñas coomidas preferidas.
A novidade estivo nas pequenas vacacións que pasei na casa de Lula , unha irmá de Elba,en Bolnovo. Ai amiguiños! Que vidón! Comer, do milloriño. Durmir, canto quixen. Pasear, todos os días, e máis dunha vez por camiños á beira do río. Pola noite acordabame dos da casa, pero así que Lula me collía no colo ou me deitaba ó seu carón, xa se me ía a morriña. Feble que é un, que queredes que vos diga.
Do que me quedaron ganas foi de disfrazarme. A ver se para o ano que vén se acordan de min e me visten de guerreiro das galaxias que dou o tipo moi ben.

ADEUS A UN VECIÑO

Tardei en escibir sobra a súa falta porque tiña esperanzas de volver a velo, pero os días foron pasando e o meu conxénere non deu sinais de vida. Boteino de menos ó pouco de regresar de Pedraquente, cando nos paseos vespertinos que dou a cotío acompañando a Daniel ninguén respondía ós avisos cos que dou fe da miña presenza ó pasar por onde quero que se me escoite, actitude de amigable enfrontamento que mantiñamos ambolosdous dende que estou vivindo na cidade. Sempre nos respectamos aínda que pouco sabiamos un do outro, sempre aturuxabamos ó vernos, cada un dende a súa beirarrúa, pero sen ousar cruzar para pelexar. Eramos dous machiños que queriamos conservar cada un a súa parcela, ou máis ben que faciamos coma si quixeramos, pois femia ningún dos dous tiñamos para disputárnola.
Non sei onde iremos os cans cando deixamos esta vida. Eu quixera que a calquera sitio real ou imaxinario onde poidamos seguir disfrutando do sol, da chuvia, do mar... dos humanos. Estes seique si saben onda van aínda que os da casa non están en absoluto de acordo.
Palmamos... palmamos -sostén Daniel. E os demais sorrín e aseveran.
Bueno, pois xa se verá. A vida segue para todos e aínda me queda dabondo por ver e por disfrutar e meu veciño supoño que alá onde estea estará ben e non lle importará esperar por min uns cantos anos. Que digo cantos! Uns moitos, moitos!, que por agora prefiro darlle o rabo por aquí -e o dente- que aterrar en paraísos descoñecidos.

MARIANO

Voume permitir a familiaridade de dirixirme a el polo seu nome: Mariano, como se fora o veciño de en fronte, aínda que a partir de agora vaise oir máis o seu primeiro apelido: Rajoy, co Sr. diante. Do segundo non me acordo, pero ter ten que telo. É Presidente de todos nós, queiramos ou non, dende o pasado 20 de novembro, aínda que por agora non exerce.
Ós da casa non lles cae nada ben. Seino porque non o disimulan. A min, nin fu nin fa. Gustábame Zapatero. Non vos sei dicir por que. Pode que polo seu sorriso, pode pola defensa que dos máis necesitados sempre intentou acadar. Di Elba que conforme a historia o vaia xulgando todos irán recoñecendo o seu traballo e a súa valentía. Os desacertos, que os tivo e gordos, xa llos recordaron os seus inimigos durante estes últimos anos nos medios de comunicación.
De Mariano só podo dicir que non me fío, como non o fago nunca daquelas persoas que calan ante os problemas e intentan que outras llos resolvan ou facelos responsables dos mesmos. E esa é a imaxe que dá Mariano. De persoa que non ten opinión propia, de político que non sabe dirixirse ós cidadáns sen ler o que outros lle escribiron previamente, de boneco de trapo que un ventrílocuo deshumanizado manexa ó seu antollo.
Mar sostén que nos vaiamos preparando, que imos ter Mariano e acólitos para tempo. Quen sabe! Pero bueno, como di Daniel, nunca choveu que non escampara.

NIN PORTOFÍN NIN PORTOFÓN

Para chegar a Portofón, segundo se sae da cidade, hai que pasar primeiro por Portofín. Aquí, nesta pequena vila mariñeira invadida no verán por xente fina e outra que aspira a selo, viven parentes dos da casa. Pouco imos visitalos; o día da festa ou por algún motivo especial e para de contar. E este domingo tocaba festa, esto é: que habería de xantar churrasco, prato estrela que se repite de ano en ano e que a min me encanta e non só polo óso, senón tamén polo que vai ó seu redor. Como vén sendo tamén habitual, os da casa comentaron na víspera que a ver se desta vez variaba o menú, que xa estaban cansos de xantar sempre o mesmo, aínda que sospeitaban que en Portofín nada cambia, todo permanece e que como moito, moito apañarían algún petisco de empanada ou ensalada rusa antes de meterlle o dente o churrasco. Malas liguas, digo eu, que xa me gustaría a min que houbese na nosa casa todos os días carne á brasa para xantar.
O caso é que a min non me levaron a Portofín, que seique hai agora dúas cadeliñas e entre todos iamos facer moito barullo e molestar e ademais os de alá non ían ver con mois bos ollos que eu fose o centro de atención da velada e non o parrafeo do patriarca. A decisión de deixarme só en Bolnovo, onde tiñamos que recoller a Mar, foi tomada por votación familiar, e a pesar de que eu levantei a miña patiña para o si, non ma tiveron en conta e triunfou o non. E en Bolnovo me quedei, só e triste. Aproveitei para percorrer a casa habitación a habitación, recordando os bos momentos que pasamos todos alí, cando eu era aínda un cachorro sen ningún sentidiño que disfrutaba enredando coa Xena, a pastora alemana que moito me aturou. Bueno, o certo é que a pesar de non ter con quen botar unha liorta, o tempo pasoume rápido. Pola tardiña chegaron os da casa a recollerme para voltar á cidade. Coma sempre, en Portofín houbo churrasco e de postre morros. Esto último si que non sei a que saben, que polo de agora aínda non os catei. Para outra festa, para outro ano.

FERIDA DE GUERRA

Así lle chamou Mar a miña patiña mancada. Había tempo que me doía e eu veña a lambela e a queixarme cando me tocaban nela. Os da casa xa dicían que algo tiña que ter na patiña, pero botábanme unha ollada e seique non vían nada. Claro, eu tampouco me deixaba, que recoñezo que son algo queixón e sempre penso que me van facer mal aínda que non queiran, e cando me collían para mirarme a patiña, rebulía de tal xeito que acababan por deixarme fuxir. Pero levaba uns días veña que dalle a lamber enriba da cama, no piso da casa, no coche...e Elba cansou e entre ela e Mar colléronme, inmovilizáronme e arrincáronme sen dereito a rechistar a unlla que tiña danada. Doer doeume, pero tamén é certo que de alí a un pouco a dor foime pasando ata case desaparecer. Para rematar a faena operatoria botáronme un líquido desifectante na ferida e vendáronme a patiña. E así me vexo eu no espello do corredor: can pequeno, pero bravo presumindo de ferida de guerra. Seique me van facer as curas de vez en cando, pero eu penso que xa non é necesario porque cando chegue a Pedraquente o primeiro que vou facer é ir dar un paseo cos da casa pola beira do mar e mollar as patiñas. Segundo lles oín contar a auga do mar é moi boa para curar feridas, así que espero que dentro de nada xa estea completamente recuperado. O malo é a viaxe que nos espera, pero bueno como xa estou afeito procurarei ir soneando e mirando pola ventaniña do coche, que a pesar de ter xa feito este camiño varias veces non me canso de admirar a riqueza paisaxística dos diferentes lugares polos que imos pasando. Bueno, xa vos irei dando novas dende alá. Xa sei que calor vou pasar unha pouca, pero ai!, esas carreiriñas de mañá patexando na auga canto me acordan!

A PEDRAQUENTE!!!!

Buenooooooo! Venres marchamos para Pedraquente a pasar uns días de lecer á beira o mar Mediterráneo. Xa tiñan ganas os da casa de volver. Para eles ter alí un fogar é un soño cumprido, para min un sitio distinto onde o paso moi ben. Claro que eu estou a gusto en todos os sitios. Ou en case todos, que onde vai estrondo non quero estar que lle teño medo ós ruídos estrepitosos. Por diante quedan moitas horas de viaxe, demasiadas para un canciño inquedo coma min. Pero todo o cansazo quedará esquecido cando pasee pola praia á mañanciña con Daniel, ou vai con Elba ós recados ou a tomar o sol a terraza, ou me deite na area quente á sombra do parasol. Tamén vén Mar, así que xa teño con que peterrear e botar unhas liortas.
O recordo que mellor gardo do verán pasado é o paseo matinal pola praia. Saio con Daniel moi cedo, como fago cando estamos na nosa casa na cidade, só que aquí como case nunca chove nin vai frío é unha ledicia botar xa unha carreiriña a primeira hora pola beira do mar, cando o sol aínda non quenta moito. Sempre damos unha boa camiñata. Tanto andamos que volvemos os dous cansos e con fame. Logo Daniel vai en bici ou a buscar o xornal e eu estarrícome no sofá ou no chan, segundo a calor que vaia, e boto unha sonada ata que se erguen os demais.
Non sei se seguiremos coa mesma rutina; espero que si. O que si sei é que seguro, seguro que o vou pasar ben, ben, aínda que segundo escoito na tele polo de agora non vai demasiada calor. Mellor así, que senón abafo e non descanso ben. Xa vos contarei cando volva, alá polo vintecatro.

CON ANXO NA CASA

O domingo pasado fomos a recibir a Anxo ó aeroporto. Eu quedei dentro do coche, no aparcadoiro, pola mesma razón que sempre . A ver se a miña queixa á ministra fai efecto! Dende alí vía a xente que entraba e saía, uns acarrexando a súa maleta, sorrindo e falando cos seus acompañantes; outros, máis serios, máis sós, lixeiros de equipaxe, pendentes do teléfono móvil, abstraídos e as alancadas ou paseniño, facendo tempo.
Vaia repaso lle dei a Anxo cando entrou na coche! Había tanto tempo que non o vía! Desde Nadal non volvera pola casa e nós tampouco foramos a Castrourdiales. Seica en maio iremos aló. Espero que me leven, porque cando fomos o ano pasado gustárame moito. Xa na casa ós contos, a preguntar por uns e outros. Logo a pasear, a tomar algo polo barrio, a comer...en fin, a disfrutar da familia e a descansar. E así unha semaniña enteira. Como Anxo botaba boa parte da mañá na cama eu ía para xunta el e soneaba deitado ó seu carón. Que ben o pasei! Ata Mar estaba máis atenta con todos. A ver se Anxo pode vir máis veces porque así estou máis acompañado, que polas mañás como marchan todos da casa quedo moi só e abúrrome.
E pasada a semana, de volta para o aeroporto. Desta vez había máis xente, boa parte dela xa entradiña en anos. Seica eran xubilados que ían pasar uns día de lecer á beira do mar Mediterráneo aproveitando as boas temperaturas que xa van agora por alí e as facilidades que lles dá o goberno de España para costear estas pequenas vacacións. Víanse contentos e algo nervosos. Ó mellor para algúns era a primeira vez que subían a un avión e é comprensible que a preocupación aflorara ó seu rostro. Elba e Daniel bromeaban entre eles sobre os anos que lles faltaban para incluirse entre os afortunados a viaxar por poucos cartos. Poucos, xa lle faltan poucos segundo as súas contas. Eu a verdade prefiro que sexan algúns máis, porque se van de viaxe en avión non podo ir con eles e voume aburrir na casa só con Mar. E haberá vagar así para nós os cans? Que eu saiba, non; a non ser que sexan cans de casas ricas e os seus donos queiran premialos téndoos uns días coa barriga ó sol. Home, eu se puidera ó mellor apuntabame! Aínda que ben pensado para que vou estrullar os miolos en algo que semella imposible. É perder o tempo. Ademais, co ben que estou na miña casa coa miña familia!

CHINOS E CHINESES

Ir mercar ós chinos é ir mercar as tendas dos chineses, pero non é o mesmo. Así lle dicía Mar a seus pais camiño dun gran comercio chinés que hai á carreiriña dun can da nosa casa.E non é o mesmo, engadía, porque a xente de por aquí refírese a esas tendas con certo menosprezo e acode a elas coa idea preconcebida de que só atopará cativallada e o certo é que se vai porque é máis barato e non todo é cativo, nin moito menos. Hai anos medio mundo miraba ós chineses coma quen olla cara un paxaro exótico. Eran persoas que tiñan unha fisionomía completamente distinta á caucásica, falaban nunha lingua moi rara, practicaban artes marciais que viamos nas películas, vestíanse dun xeito rechamante e contábanse por millóns. E pouco máis sabía a xente da rúa e dos mundos intelectualoides dese país, dese enorme país. E se o sabía non lle importaba. O certo é que os chineses son unha xente que dende hai miles de anos entende a vida dunha maneira moi diferente á nosa, cuns valores propios impensables en nós e menos nos anos en que andamos, os da xente guapa e os cans pitiminís. E non o digo por Leo. Foi un pobo asoballado e ségueo sendo, só que pasaron das dinastías ós gobernos tiranos disfrazados de democráticos para quen os seus gobernados máis que homes e mulleres son máquinas de producir cartos. Tamén é certo que a situación vai cambiando para ben e a xente nova sabe dicir bastante máis que amén, aínda que sigan conservando as súas tradicións e idiosincrasia.
Buenooo, do que me vou enterar. Home, a min iguais á xente de por aquí xa non me parecían. Eu vía neles ademais das diferencias físicas evidentes a uns homes e mulleres que traballaban a todas horas, que son propietarios - ou serán, digo eu- de tendas onde se mercan os máis variados obxectos a un prezo asequible e de restaurantes que levan comida a domicilio. Unha comida que por certo a min gústame moito e os da casa tamén, menos a Daniel que nunca a proba cando a piden Elba ou Mar. Eu penso que é unha teima súa, porque as viandas estánvos ben boas, e cando tanta xente as solicitan por algo será. O que máis me amola é que cando as estamos catando, Daniel mira para min cunha cara queee...non sei eu, non sei que estará pensando. Cousas súas.
Fala que fala e anda que anda chegamos a tenda dos chineses. Deixáronme fóra suxeito a base dun parasol e volveron de alí a un pouquiño. Os disfraces que había non lle gustaron a Mar, que para eso viñemos. De volta para a casa, eles a falar e eu a aproveitar o tempo para botar unhas carreiriñas e aliviar, que ultimamente como moito e ás veces ando apurado.

DANDO MIMOS

Que eu me recorde, é a primeira vez que alá pola noitiña Daniel non practica un dos seus deportes favoritos: o de levantador de copas de cervexa. Hai anos que o practica e, como nos recorda de cando en vez, espera seguir con esta afección bastantes anos máis. E cando di bastantes pronuncia a modiño, silabeando e elevando o ton de voz, para que todos teñamos moi claro o que quere dicir: bastantes. E engade a continuación que hai que practicalo con moderación, con tino, que a certas idades todo o hai que facer con certa mesura. Así que unha ao día - ou dúas, penso eu-non a perdoa.
O impedimento da deportiva práctica diaria foi causado por unha indisposición leve, afirmaría un médico. Para min foi orixinado polo mesmo funcionario que ten confinada a Elba unha semana na casa: unha gripe ou gastroenterite cativeira e molesta que levou a meus donos da cama ó baño e do baño á cama durante unha noite enteira e que os tivo a dieta uns cantos días máis.
E como ambos botaron horas sen erguerse da cama, alí estiven eu para facerlles compañía. Deitábame ó seu carón para darlles caloriña, facíalles algunha monada para distraelos e animalos, repasábaos coa miña lingüiña para espabilalos e cando xa non tiñan ganas de contos poñíame a mirar a tele con eles. Mimos, moitos mimos é o que querían. E que lle dei, claro. Ás veces erguíame da cama e ía saúdar a Mar para que non se enfadara comigo, que hai uns días que non fai máis que estudar por mor dos exames, e volta a atender a Elba e Daniel. E así ata que xa fixemos todos a vida de cotío. Como vedes porteime moi ben. E fíxeno en parte porque tamén quero que se porten ben comigo cando o necesite, e non quero dicir con esto que non me atendan, non, que ata polo de agora non teño unha queixa deles, ou se acaso pequenos detalles. Fíxeno sobre todo porque os quero moito.
Novas de última hora: Mar contaxiada polo mesmo funcionario ou o seu xemelgo. Non quere mimos. Ela os perde.

SUSTO DE REIS

Xa sei que non é de crer, pero a noite pasada estiveron na casa os Reis Magos. E afirmo que non é de crer porque eu pensaba que os Reis só entran naquelas casas onde os nenos que o merecen os están esperando e tamén naqueloutras onde hai nenos que xa non o son pero que conservan a ilusión coma se o fosen. E claro, para min nin Daniel, nin Elba, nin Mar cumprían ningún destes requisitos, pero recoñezo o meu erro: manteñen viva a chama.
Eu ós Reis vinos na tele á tardiña porque ía tan mal tempo que non puidemos saír a recibilos como tiña planeado a familia. Ían montados nos seus camelos, cos paxes ó seu redor e saudando. O que non vin foron conxéneres. Ó mellor de onde eles veñen non hai cans, porque senón onde iría un rei que se precie sen un can ó seu carón? A min nestas datas gustaríame ser rei e ademais mago para repartir xoguetes e tamén cariño e xustiza, que boa falta fan en calquera parte do mundo. Ou polo menos paxe para axudarlle.
Xa de noite, soneando ó compás dos roquidos de Daniel, espertei sobresaltado por uns ruídos que proviñan do cociña. Coa cabeza levantada e as orellas ergueitas puxen máis atención. Alí andaba alguén! Oíanse murmurios e o que me pareceron bufidos. Dun chimpo saltei da cama ó chan e paseniño dirixínme cara a cociña. Con precaución asomei o fuciño pola porta e botei un ollo. Non había ninguén!, pero xunto ó calzado que deixaran os da casa ó pé da ventá había varios paquetes envoltos en papel de agasallo. Os Reis acababan de estar na casa e xa marcharan! E eu a piques de velos! Ulisquei arredor dos agasallos e decateime de que había un cheiro raro, a un animal que eu descoñecía. Claro!, era o dos camelos. Así que para cumprir o principio canino de que cada un na súa casa é o rei levantei de patiña traseira e ...botei unha mexada contras as cortinas da cociña.
Polá mañá bronca e cachete. Son un incomprendido! Non se merecían os agasallos! Bueno, de alí a un pouco xa lles pasara o cabreo e só falaban dos agasallos. Mexada a parte, ben os gañaron.

A CÁMARA GUE

Xa reposto ó mil por mil aquí me poño de novo a contactar con vós grazas a este invento extraordinario de Internet, tan extraordinario que cada día que pasa aínda me pasma máis. E apuntillo isto porque tiven unha experiencia nova o pasado día 24, o día de Noiteboa. Como xa vos contei, nestas datas a familia procura pasar algúns días xuntos e aínda que non foron máis ca tres valeron para vernos, pasear, folgar, contar contos e como non pegarnos algunha que outra paparotada a conta do Nadal, que sempre hai que aproveitar as ocasións para darlle algunha alegría ó corpo. Bueno, pois despois de cear Anxo colleu o seu portátil e chamounos para que poideramos falar con Inés, a súa moza, que estaba na casa de seus pais en Asturias. E non só se falaba que tamén nos podiamos ver os uns ós outros a traves da pantalla do ordenador!, e grazas a un invento chamado cámara gue -ou algo así- que leva incorporado o portátil. Anxo ergueme do chan un pouquiño para que me puideran ver os da outra banda e tamén para eu ver mellor. E aínda que me daba un pouco de vergonza e facía como que non me interesaba a función, o certo é que me divertín escoitando a Inés falando con todos os da casa. Tamén falaron seus pais e a súa irmá, que eu xa coñecía porque pasara uns día con nós en Pedraquente, no verán. A min gústame moito Inés. Cando me ve sempre me dá achuchóns, chámame guapo e sácame de paseo. Pásoo moi ben con ela, e tamén coa súa irmá, que é moi simpática e faladora. Con eles estaba un ou unha conxénere que lle pasaba como a min e miraba cun ollo para a pantalla e co outro cara os seus donos. A ver se nos vemos un día e botamos unhas paroladas - é un dicir - ou mellor un ulisqueo e unha ladrada. O que sinto é que Anxo non estivera con nós para despedir o ano porque así podería volver a ver a Inés pola cámara gue. Temos unha na casa, pero Mar aínda non a conectou. Anda tan ocupada estes día que seique non ten tempo para instalala. Cando o faga teño que convencer a Daniel para que de cando en vez me poña fronte á cámara, ma conecte e me deixe botarlle uns ladridos a Inés. Máis que nada para que me chame guapo, que os da casa non mo din nunca.
VIVA ASTURIES E FELIZ ANO 2011 !!!!

CHUVIA

Canto chove nesta terra! Vai xa para varios días que chove desde a noite á mañá. Deita auga sen tregua, maina, a reo, sen compaixón polos que coma min necesitan un paseíño para estarricar o corpo.
Gústame a chuvia. Gozo deste tempo morriñento, de estar na casa mirando o mundo polas ventás, de xogar cos meus donos porque eles tamén saen pouco, de escoitar a televisión ou a radio. Da radio sempre vén música e estouvos moi ó tanto dos cantantes e grupos de moda e ata boto algún que outro bailiño con Elba, con Mar e mesmo con Daniel. Xogo tamén a botar carreiras, ó escondite e ás pelexas. Xa vedes, estouvos moi ocupado e só me aburro cando quedo so na casa polas mañás. É cando me poño a mirar polas ventás: persoas que van para o seu traballo, mozos e mozas para as súas clases ou a votar unha partida no bar, homes e mulleres ós contos e xente tamén que non vai a ningures, que sae da casa para non afogarse nela. Cóntame Daniel que este tempo de escasa luz predispón para a reflexión, a veces en demasía, e que hai persoas que son sobrepasadas polas circunstancias, polos problemas reais ou mesmo imaxinarios, e que chegan a obcecarse de tal xeito que non atenden a razóns e arruinan a súa vida por non saber ou non querer buscarlle solución a eses dilemas.
A min por agora vaime ben. Non padezo nin sufro. Son feliz. O que me preocupa é que alguén do meu entorno se vexa afectado polos tempos cativos que corren. Pero bueno, aquí estamos todos; para afrontar os problemas cando veñan e a tirar para adiante. Si Señor.