29 feb. 2012

LORENA


Arrombado no sofá ollando unha película na tele sobre un matemático que chegou a recibir o premio Nobel a pesar de padecer unha grave doenza mental acordeime de Lorena, a filla duns amigos dos da casa a quen estiveramos visitando había uns días e que sofre do mesmo mal. Alta, morena, cautivadora, vestida como as xoves do seu tempo, seria con Daniel e faladora con Elba. Comigo nin fu nin fa, máis ben despreocupada e fría que cariñosa, non sei se por timidez ou porque non lle gustan os cans. Consciente da súa enfermidade, fala dela sen complexos, como lle inflúe nas súas relacións coa familia e cos outros xoves, do que ela cre que lle impide conseguir, dun futuro que anhela coma o de outras moitas mulleres pero que non acerta a definir.
Impresióname Lorena. Non só polo seu físico, senón pola cadencia no seu falar causada pola súa doenza, e sobre todo pola súa mirada distante, fixa, escrutadora, desas que eu desexaría cambiar por outra máis cálida, máis agarimosa.
Agora anda preocupada pola súa aparencia. Quere adelgazar, verse guapa, atractiva. E eu enténdoa. A min tamén me gusta que me peiteen, non tanto que me bañen, que logo non fago máis que restregarme contra o sofá, pero recoñezo que despois cando me miro ó espello do corredor véxome fetén e ata me saúdo e todo. O que non vexo en min sen embargo e o que lle sobra a Lorena: forza de vontade, de superación, de busca de explicacións que ninguén lle sabe dar. A ver como lle vai. Espero que ben, que superará con traballo os seus temores, pero que os superará. Meréceo.

14 feb. 2012

TEMPO DE ENTROIDO


Vaia sorpresa me levei cando Elba abriu a porta e entraron na casa unha xitana e unha piloto de aviación! Claro que de seguida me decatei que non eran tales, senón as miñas veciñas, Xoana e Uxía, que se disfrazaran e viñan a visitarnos todas contentas. Caín da burra nun intre: estabamos en tempo de entroido e toca transgredir e fartar.
Os máis novos da casa sempre se disfrazan nestes días e saen por aí cos seus amigos a correla, aínda que este ano como Anxo non puido vir dende Zaragoza só Mar representou á familia nas parrandas nocturnas. Polo pouco que contou, deduzo eu que deixou ben alto o pendón familiar. Os vellos -aínda que non lle gusta moito que lle chamen así- van de paseo a ver as carrozas e as comparsas e celebran o entroido cun xantar propio deste tempo: cocido, filloas, orellas e calquera outro manxar que se lle arrime. Por certo, aínda que fomos poucos a sentarnos na mesa, o xantar fíxose para unha ducia de comensales así que comemos cocido hoxe si e mañá tamén, e eu tan contento, porque é unha das miñas coomidas preferidas.
A novidade estivo nas pequenas vacacións que pasei na casa de Lula , unha irmá de Elba,en Bolnovo. Ai amiguiños! Que vidón! Comer, do milloriño. Durmir, canto quixen. Pasear, todos os días, e máis dunha vez por camiños á beira do río. Pola noite acordabame dos da casa, pero así que Lula me collía no colo ou me deitaba ó seu carón, xa se me ía a morriña. Feble que é un, que queredes que vos diga.
Do que me quedaron ganas foi de disfrazarme. A ver se para o ano que vén se acordan de min e me visten de guerreiro das galaxias que dou o tipo moi ben.