A PIQUES DE

Ai amiguiños, canto tempo sen mirarnos! E non credaes que foi por vagancia, non. Foi porque a piques estiven de deixar para sempre a miña vida de canciño ilustrado e pasar a formar parte do pelotón dos canciños con ás. Se non chega a ser pola intervención da divina patada salvadora -xa a teño alcumada así- asegúrovos que non estaría eu agora aquí de leria con vós, senón no panteón dos canciños senlleiros, e pode que con estatua e todo.

E logo que pasou?, preguntarédesvos. Pois que case sen me decatar pasei do chan a bocona dun dálmata que me sacudeu ben sacudido. E non só iso, senón que me deixou no peito, na gorxa e na cabeza recordos dos seus dentes e moas, sinais que aínda hoxe repaso coa miña lingüiña e que me fan estremecer só con miralas. O meu paseo pola rúa con Elba e Daniel viuse inacabado por un intento de asasinato na miña persoa de can. Como vos podedes imaxinar, o atentado non tivo éxito porque un patadón providencial arreado por meu dono conseguiu que o delincuente abrise as mandíbulas ó mesmo tempo que voaba un par de metros cara a estrada.
E logo, a que se armou! Berros dos meus donos, insultos da parte contraria, ás carreiras cara a veterinaria nos brazos de Elba, dor, medo, incredulidade...e a pregunta que todos nos facemos moitas veces: Por que me tivo que pasar a min? Cada vez que o recordo xúrovos polo santo patron dos cans que se me erguen os peliños do rabo e se me encartan as orellas.
Agora, xa reposto, volvo facer a miña vida cotiá, da que aquí vos vou rendendo contas con moito agarimo. E como xa estamos a piques de celebrar o Nadal e imos a xuntarnos todos na casa algúns días -e comeremos lambetadas e o que caia- penso que me irei esquecendo deste triste suceso e que recuperarei totalmente a miña paixón pola vida. Cariño e comprensión non me faltarán, deso estou seguro.
FELIZ NADAL

AGRESIÓN!!

Que mal o pasei o pasado sábado ! Que susto levei! Que cativo me vin por momentos! Póñenseme de punta os peliños do lombo só de recordar o sucedido!
Estábavos eu a porta do mesón onde paran os meus donos a tomar algo cando andan de vagar. Como non poden entrar os cans -e van ...- déixanme fóra, suxeito pola miña correa a unha placa colocada na parede. A porta é de cristal e sempre me sento mirando cara adentro, para ver o que fan os meus donos e máis para recordarlle que eu tamén existo á hora de saborear unha tapa, que por certo fan moi boas e raro é o día en que os donos do mesón non me dan a proba. E de súpeto sinto detrás de min un gruñido e sen darme tempo nin a revirarme sinto outro can a cabalo de min ladrando e tentando morderme. De inmediato me decatei do agresor: Arturo, un can do barrio; algo máis grande ca min e moi chulo, tanto que os donos do mesón xa o teñen enfilado e non é a primeira vez que o botan da porta. E aquí me tendes a mercé do Arturo, intentando escapar das súas fauces e gadoupas, laiándome sen dó. A súa dona tenta separarnos, pero non se lle ocorre outra maneira que tirar pola miña correa cara arriba, erguéndome do chan, asfixiándome, facéndome quedar sen forzas, mudo... Xa me vía perdidiño. Nesto saen meus donos da mesón a todo correr. Elba tenta separar a Arturo, Daniel lanzalle unha patada e falla. Arturo non me solta. Berros dun e doutros e por fin, unha segunda patada de Daniel despraza a Arturo un metro polo aire, o suficiente para que a miña dona me colla nos seus brazos e me salve. Despois de desculpas e promesas de levar a Arturo ben atado cando saia de paseo, míranme e non me ven nada. O sangue non chegou ao río. Todo quedou nun susto para min. Lástima que a patada non a levara o bicho este nos dentes que, segundo lle contaban meus donos ós propietarios do mesón, máis ben a levou no cu.
Esa noite tiven pesadelos. Soñei cun monstro con cara de Arturo que me quería papar. Menos mal que por alí andaban tamén meus donos, que me salvaban. Ai, que mal o pasei aínda durante uns días! Pero xa estou reposto, xa nin Arturo nin gaitas, que quen se meta comigo non sabe ao que se expón!