UN PASEO POLO RÍO

Fora por haches ou por bes o certo é que este ano non fomos a Pedraquente en Semana Santa. Quedamos na casiña e pouco saimos por aí. E non saimos porque semella que vivimos no Reino da Chuvia. Os da casa non recordan tanto tempo chovendo, tantos dias sen case poder sair  dar un paseo sen correr o risco de mollarse, e de mollarse ben mollado, e eu doblemente mollado, porque por riba de empaparme dun xeito natural, cando chego a casa volven a enchouparme debaixo da billa da ducha para lavarme e secarme. Ao primeiro, cando chaman por min, fago que non oio a ver se se esquecen; pero nada, non me salva nin o anxo dos canciños. Logo, xa no allo, deixome facer -non queda outra-e ao remate ata agradezo o lavado, secado, pranchado, cepillado, deitado...
Pero un dos poucos días que viñeron bos aproveitamos e fomos dar un longo paseo pola beira do río que discorre  polas aforas da cidade, entre  vivendas construídas non hai moitos anos a unha e outra marxe no seu tramo máis urbano -acondicionado para disfrute dos cidadáns-e entre árbores, hortas e casas vellas de pedra no seu tramo rural, tamén acondicionado, pero menos invasivo, para que a xente de calquera idade poida pasear sen grandes esforzos. Non sabería dicir canto tempo estivemos andando, pois os da casa non miraban para nada o reloxo. Só tiñan palabras de admiración para o entorno natural do percorrido e as casas rehabilitadas, para as augas revoltas pola chuvia abundante e os canles de derivación  que as encamiñan  por baixo das casas, para  presas e  lavadoiros ateigados, botando por fóra, anegando as ribeiras e obrigándome a dar chimpos para saber onde pisaba,  non me fora mancar. Canto disfrutei! E que ben o pasaron Elba e Daniel! Falaban de volta para a casa, xa polas rúas da cidade, de seguir camiñando río abaixo, pois o paseo enlaza co Camiño de Santiago e leva ata Fisterra. Pois non é mala idea, non. Eu apúntome, que aínda que cansei un pouco valiu a pena.

CHUVIA

Canto chove nesta terra! Vai xa para varios días que chove desde a noite á mañá. Deita auga sen tregua, maina, a reo, sen compaixón polos que coma min necesitan un paseíño para estarricar o corpo.
Gústame a chuvia. Gozo deste tempo morriñento, de estar na casa mirando o mundo polas ventás, de xogar cos meus donos porque eles tamén saen pouco, de escoitar a televisión ou a radio. Da radio sempre vén música e estouvos moi ó tanto dos cantantes e grupos de moda e ata boto algún que outro bailiño con Elba, con Mar e mesmo con Daniel. Xogo tamén a botar carreiras, ó escondite e ás pelexas. Xa vedes, estouvos moi ocupado e só me aburro cando quedo so na casa polas mañás. É cando me poño a mirar polas ventás: persoas que van para o seu traballo, mozos e mozas para as súas clases ou a votar unha partida no bar, homes e mulleres ós contos e xente tamén que non vai a ningures, que sae da casa para non afogarse nela. Cóntame Daniel que este tempo de escasa luz predispón para a reflexión, a veces en demasía, e que hai persoas que son sobrepasadas polas circunstancias, polos problemas reais ou mesmo imaxinarios, e que chegan a obcecarse de tal xeito que non atenden a razóns e arruinan a súa vida por non saber ou non querer buscarlle solución a eses dilemas.
A min por agora vaime ben. Non padezo nin sufro. Son feliz. O que me preocupa é que alguén do meu entorno se vexa afectado polos tempos cativos que corren. Pero bueno, aquí estamos todos; para afrontar os problemas cando veñan e a tirar para adiante. Si Señor.