DE VOLTA

Acompañei a Daniel á estación de autobuses a esperar a María e Tomás. Só puideron facer dúas etapas. Cando os vin, Tomás coxeaba moito. Deilles unhas lambetadas para animalos un pouco, pois decateime que estaban tristes. Logo na casa, deitado na miña camiña escoitei o que lle contaron ós meus donos. A Tomás saíronnlle bochas nos pés. Por moito que o intentou, en vez de curarlle aínda lle ían a peor e case non podía camiñar. Así que tiveron que deixalo. Con moita pena, eso si. Os dous matrimonios conxuráronse para facer o Camiño para o ano que vén, porque -deduzo eu- o anaco que andaron abriulles á porta a un mundo novo, máxico; unha mestura de ilusión e introversión, de cariño e compañeirismo; de axuda e entendemento mutuo e do seu entorno. Un sorriso á vida.

A min métenme envexa. Eu tamén quixera sentir o mesmo. Eu tamén me conxuro para facer o Camiño para o ano que vén. Só me asalta unha dúbida: Se a Tomás lle saíron bochas, como mas arranxarei eu coas miñas patiñas espidas?

FIN DO CAMIÑO

Onte fun de paseo ata a praza do Obradoiro e sentei ó ó pé da catedral. Fun con Anxo, o fillo maior de Daniel e Elba. Anxo vive en Oviedo porque traballa alí. Foi el quen me trouxo para Galicia, como regalo para súa nai. Así que son asturiano de nacemento, pero galego de feito e de dereito. Un galego fetén, como di O Rivas. Veu cuns amigos seus a pasar un par de días e como pouco coñecían de Santiago foron dar unha volta pola cidade vella. Eu acompañeinos todo contento. Aínda que ía ó meu, ou sexa ó que van todos os cans, de cando en vez escoitaba. A min gústame moito escoitar. E aprender. Se puidese iría á escola para poder ler. Pero que eu saiba, por agora aínda non hai escola para cans. Pero xa as haberá.
Alí, mirando cara as torres, semellaba que a catedral íaseme caer enriba. Anxo explicáballe ós seus amigos a historia da catedral e do Camiño. Polo que puiden entender nada é verdade nin mentira, cada personaxe histórico tivo algunha razón poderosa para que todo esto se erguera e cada peregrino que chega aquí de calquera parte do mundo, alcanza a meta que procuraba cando comezou a camiñar.
Eu por agora só vexo ó meu redor unha enormidade de monumentos, que deberon de custar moito tempo e moito esforzo construír. Cousas dos homes que non atino a entender.

NENOS POLO CAMIÑO

Non moi lonxe da miña vivenda discorre o Camiño de Santiago. Ás veces vou pasear por alí con Daniel, sobre todo cando vai bo tempo porque queda algo lonxe e non é cousa de andarnos mollando. Hai un par de días andabamos por alí cando nos atopamos cunha morea de nenos e nenas, máis dun cento así a ollo, que estaban percorrendo un anaco de Camiño xunto cos seus mestres. Coma pasa sempre que me ven, veña a falarme e a preguntarlle a Daniel que como me chamaba, pero que feitiño é, veña a acariñarme...Eu déixome un pouco, pero enseguida pido socorro meténdome entre as pernas de meu dono. Escoitaba a conversa de Daniel cos mestres e cos nenos. Seique levan todo o curso facendo traballos no seu colexio sobre o Camiño e ademais tamén fan saídas para coñecelo mellor. Os rapaces ían moi contentos e os mestres tamén, aínda que algo preocupados por se sucedía algún percance. Despedíronse de nós con sorrisos e algaradas e continuaron a camiñar cara Santiago. A Daniel gustoulle moito a idea dos mestres, mesmo -dixo- debía de organizarse algo semellante para xente maior e coa colaboración doutras institucións. A min tamén me gustaría andar polo Camiño, facer algunha etapa. Na casa andan falando disto e creo que queren vir dende O Cebreiro ata Santiago. Canto me gustaría que me levaran con eles! Íao pasar tan ben coma os nenos. Ou mellor.