ASUNTA

Non podo deixar de pensar nesta nena desgraciada. Si xa non  entendo por que  foi abandonada polos seus pais cando naceu, menos entendo agora que fose asasinada polos seus pais adoptivos, por aqueles que decidiron hai nove, dez ou once anos ter unha filla, aínda que tivesen que ir por ela a un país lonxano, tan distinto ao noso, cunha cultura e unha sociedade tan diferentes. Sigo sen enteder que pode levar aos humanos a matar ao seu igual, así, con aleivosía; máis cando este é seu irmán, seu pai, seu fillo..Pobre Asunta, que cruel foi o destino contigo. Pasaches da soedade do orfanato  a fartura de cariño de pais e de avós, para en pocos anos ser asasinada imcomprensiblemente por aqueles mesmos que che rescataron da miseria, que presumían de ti polas rúas da cidade ata hai tan pouco tempo! Que curto foi o teu percorrido vital: dun berce humilde a un pazo para rematar nunha furna funeraria convertida en cinza en tan só once anos. E sabes o máis triste, miña nena coa que quizais crucei unhas olladas, que despois dun mes aínda segues aí, onde che depositaron, nunha caixiña de porcelana ou de metal. Chea de frío, soa, esquecida,orfa de vida.

UN POUCO DE MEDO

Pasei uns días en Bolnovo con Mar e Anxo. Para alá fomos toda a familia, pero Elba e Daniel regresaron o mesmo día para a cidade e nós os tres quedamos. A min gústame moito Bolnovo. Alí medrei ata ser o que hoxe son: un canciño espelido e xoguetón que sabe vivir nos mundos de hoxe.
Con Anxo e Mar sempre o paso moi ben. Tamén os entendo mellor, porque son máis da miña idade e só coa mirada xa sei o que hai . O malo é que como son novos, saen máis da casa e, claro, non me levan con eles e quedo só. Se é polo día non me importa, pero se saen pola noite, xúrovos que algo de medo teño. Medo a que se esquezan de min, medo a que veña alguén á casa e que me roube ou me faga dano, medo ós ruídos inesperados e descoñecidos... Que queredes, un evos así de medoñento. Menos mal que foron poucos días e que xa estou na de novo na casa cos cos meus donos. A verdade é que xa tiña ganas de velos. Porque os quero moito e porque con eles case nunca estou só. Deilles unhas cantas lambetadas. E eles a min achuchóns e algún biquiño. Cariño mutuo. Que queredes que vos diga.