A CRISE

Non oio falar máis que dela. Na casa, na tele, cando imos de vagar pola rúa, ó pararmos para cruzar un paso de peóns, ollando ó escaparate dunha tenda...ata en soños se me aparece unha onda mareira que murmura: crrrise, crrriiiiseeeee...mentras intenta atraparme cando paseo con Daniel á mañanciña pola praia de Pedraquente.
Os da casa están tamén moi preocupados, e aínda que van tirando, como din eles, polo seu maxín discorren as mesmas cábalas que polo de millóns de compatriotas: por que se produciu esta situación?, como pasamos en pouco tempo da abundancia á desesperación?, ata onde se poderá estirar a corda social se se esnaquizar?, son necesarias as medidas economicas tan duras que están tomando os responsables políticos?, hai alternativas as mesmas? Cantas preguntas para tan poucas e vagas respostas.

A min polo de agora non me afecta este mostro. Sigo coa miña vida de canciño caseiro, cos mesmos mimos e agarimos que sempre tiven. Comida tampouco me falta. Pero tamén estou inquedo polo futuro dos da casa, dos veciños, dos meus conxéneres... e se da miña patiña dependera acabaría agora mesmo co sufrimento de tantas familias e castigaría severamente ós culpables de provocar esta situación. Pero non podo nin sei, así que cando vexo que os meus andan tristes achégome a eles e fágolles aloumiños, monadas para facelos rir e que se esquezan destes malos tempos. E a esperar que a vida mellore, que estes humanos sempre saíron adiante de todas as desfeitas que eles mesmos orixinaron. E desta vez non vai ser menos. Rexurdirán con brío polo menos ata que se esquezan do que soportaron e volvan ás andadas. Parece mentira: tan intelixentes e tan desmemoriados. Non aprenderán ?

ALGO MUDOU

A véspera da chegada do Papa B XVI, Daniel foi dar unha volta coa bici, a súa afección deportiva preferida. Nun dos seus percorridos sae da cidade pasando polo antigo barrio chinés, hoxe practicamente desaparecido como tal e inmerso nunha actuación urbanística considerable. É frecuente que neste lugar se atope cunha muller sentada sempre no mesmo sitio, ó pe da porta dunha casa, a espera dalgún vello cliente. É unha muller madura, non moi agraciada, vestida coma calquera outra muller da súa idade e con semblante tristeiro. Sempre soa e cunha pequena radio entre as mans. A Daniel dálle un pouco de mágoa. Ese día, a véspera do gran acontecemento tan anunciado por algúns, a muller en contra do seu costume estaba de pé. Mudara a súa roupa de cotío por outra máis moderna, semellante a que levan as mozas, e que marcaba a súa figura. Estaba ben peiteada e lixeiramente maquillada. Camiñaba con dificultade, suponse que aqueixada dalgunha enfermidade que seguro soportaría mellor sentada, pero a ocasión ben valía un esforzo. Daniel alegrouse de vela así, erguida e coqueta, aínda que a finalidade da mellora fora para vender o seu corpo a algún dos miles de visitantes que segundo os gobernates e a igrexa ían ateigar a cidade.
Nunca saberá Daniel como lle foi, a non ser que llo pregunte cando volva a vela. Pero coido eu que non se atreverá; non sería humano preguntar por tales miserias. Tampouco lle fará falta, porque o día tan esperado e alabado polos siareiros católicos e os medios de comunicacións afíns pasou desapercibido para a maior parte dos habitanes da cidade, e non digamos doutros lugares. Os centos de miles de visitantes prognosticados quedaron reducidos a bastantes menos dos que xunta calquera cantante ou grupo musical de segunda fila na mesma praza onde se celebraron os actos litúrxicos.
Eu confeso que me acheguei a ver a B XVI. Fun con Daniel e Elba. A comitiva pasaba moi preto da nosa casa e alá fomos. Estivemos esperando un anaquiño, paseando e ós contos. Había moita policía. E cando digo moita quero dicir moita. Mirabas a un lado e outro e veciños e curiosos poucos, pero forzas de seguridade...de toda clase e cor. Bos mozos e mozas, por certo. E nestas, aí aparecen pola estrada motos, coches e o papamóvil. Dentro, un homiño coma outro calquera, saudando e mirando sen ver. E ata logo.
Sostén Daniel que os cidadáns cada día están máis desconectados dos políticos e da igrexa. Que os problemas reais da sociedade -que son os que si preocupan á xente - non se arranxan con visitas e menos aínda con parafernalias sociais e políticas. Que se malgasta tempo e diñeiro en asuntos que a poucos interesan e que se esquecen de que tanto no barrio chinés como en calquera outra casa unha persoa necesita que a consideren e que miren por ela.

MÁIS BOAS

Segundo o artigo aparecido no diario El País, dentro de poucos anos os cans serán capaces de comunicarse mentalmente cos seus donos, sempre e cando estes sexan boas persoas. Hai que ver que cousas pasan, ou din máis ben. Tamén din que co paso dos anos, ata usarán o globish, un idioma que alguén anda inventando. Eu por agora confórmome co galego, a lingua que aprendín de pequeno e que agora os políticos, certos políticos, queren mandar ó desvan de los monjes. Bo sitio para castigar a aqueles que non fan ben os seus deberes.