A CRISE

Non oio falar máis que dela. Na casa, na tele, cando imos de vagar pola rúa, ó pararmos para cruzar un paso de peóns, ollando ó escaparate dunha tenda...ata en soños se me aparece unha onda mareira que murmura: crrrise, crrriiiiseeeee...mentras intenta atraparme cando paseo con Daniel á mañanciña pola praia de Pedraquente.
Os da casa están tamén moi preocupados, e aínda que van tirando, como din eles, polo seu maxín discorren as mesmas cábalas que polo de millóns de compatriotas: por que se produciu esta situación?, como pasamos en pouco tempo da abundancia á desesperación?, ata onde se poderá estirar a corda social se se esnaquizar?, son necesarias as medidas economicas tan duras que están tomando os responsables políticos?, hai alternativas as mesmas? Cantas preguntas para tan poucas e vagas respostas.

A min polo de agora non me afecta este mostro. Sigo coa miña vida de canciño caseiro, cos mesmos mimos e agarimos que sempre tiven. Comida tampouco me falta. Pero tamén estou inquedo polo futuro dos da casa, dos veciños, dos meus conxéneres... e se da miña patiña dependera acabaría agora mesmo co sufrimento de tantas familias e castigaría severamente ós culpables de provocar esta situación. Pero non podo nin sei, así que cando vexo que os meus andan tristes achégome a eles e fágolles aloumiños, monadas para facelos rir e que se esquezan destes malos tempos. E a esperar que a vida mellore, que estes humanos sempre saíron adiante de todas as desfeitas que eles mesmos orixinaron. E desta vez non vai ser menos. Rexurdirán con brío polo menos ata que se esquezan do que soportaron e volvan ás andadas. Parece mentira: tan intelixentes e tan desmemoriados. Non aprenderán ?

FOLGA XERAL

É a primeira vez na miña curta vida que oio falar de folga xeral. Segundo escoito na casa e na tele os sindicatos pretenden paralizar o país porque están disconformes con certas medidas políticas e económicas que pretende tomar de inmediato o goberno do presidente José Luis Rodríguez Zapatero. Polo pouco que eu entendo, para promover unha folga deste calibre teñen que existir poderosas razóns, porque paralizar un país ten que ser algo moi, moi serio.

Xa pasou o día da folga. Para min foi un día coma outro calquera. Pero para os humanos foi un día especial. Para uns, os sindicatos, a folga foi un éxito. Para outros, o goberno, o éxito foi relativo. E agora que vai pasar?, pregúntome eu. Os sindicatos din que o goberno debe rectificar. O goberno di que vai levar adiante as medidas anunciadas por moi lesivas que sexan para os traballadores, que os tempos non están para tomalos a broma e hai que coller o touro polos cornos. Daniel opina que quizais o touro que queren coller sexa o equivocado e que deberían mirar en gandeirías máis ricas. Pois a esperar e non renderse, digo eu, e a estar máis atentos as decisións do poder para enfrontarse a elas antes xa de que teñan intención de aplicalas.