27 may. 2010

TEMPOS DIFÍCILES


Dende hai tempo na casa fálase do mal que está a vida, sobre todo para aqueles que non teñen traballo ou escasos ingresos por mor de salarios cativos. Nestes días sigo con máis atención as conversas de meus donos e ata ergo as orellas cando na televisión falan sobre asuntos de economía, de cartos máis ben. Non é que entenda moito, pero si o suficiente para decatarme que os tempos non están para festas. Aquí e na China, que non sei onde é, pero supoño que debe cadrar lonxe, lonxe.Daniel sostén que todos temos que arrimar o ombreiro. Eles seica xa o van facer, con gusto ou sen el e aínda que lles amole, pero tamén lles gustaría que outros moitos, nas mesma ou mellores condicións laborais e económicas, puxeran o seu graniño ou granazo de esforzo e cooperasen a erguer este país tan vello, tan querido e por veces, tan ruín. Coma cando se mira por un vello amigo o que se quere moito aínda que sexa un tunante, un falcatrúas. A min tamén me gustaría botar unha man, bueno unha pata. Pero non sei como. Só se me ocorre portarme mellor coas pombas e non asustalas botándome a elas e facendo que fuxan todas alporizadas. Xa sei que non é moito, pero algo é algo.

25 may. 2010

SOIDADE


Onte fun con Daniel a Bolnovo. Alí teñen os meus donos outra casa, onde me criei eu. A carón dela está tamén a casa dos pais de meu dono, que xa non viven. Dende que viñemos a vivir para a cidade imos pouco á aldea. Eu xa me afixen á vivir nun piso, e confeso que estou a gusto. Sen embargo ás veces boto de menos as carreiriñas que daba con máis liberdade polos arredores da casa. Daniel estivo recollendo e limpando, traballos que -como el di-xa tiña que ter feito hai tempo. Eu óllabao con atención. Deume a impresión que estaba triste. Eu tamén entristezo cando estou so ou cando non me fan caso. Neso dos sentimentos os cans parecémonos bastante ós humanos, e pódenos a soidade e ata nos deprimimos. Pero eu non me podo queixar. Vivo na mellor casa do mundo mundial.

22 may. 2010

VACA PORREIRA


Estou moi disgustado. Onte miña dona, Elba chamoume vaca porreira. E diante de Daniel. Todo porque cando estaba paseando con ela tiven que sentarme a sombra dunha árbore; non podía máis. Pero foi pola calor; non a aguanto. Para Elba foi seique porque estou moi gordo. Non é certo. Nós os cans non entendemos de peso. Comemos cando podemos, cando nos dan; senón pasamos. Os humanos sen embargo andan sempre preocupados, sempre cun ollo na báscula. Ata chegan a enfermar e mesmo morrer.
Eu non estou obeso!! Mírome ó espello e sigo vendo o que vexo dende hai un par de anos: un can pequeno, peludo e guapo. Faltaría máis.

20 may. 2010

DE VEZ EN CANDO MORDEN



Cando quedo so na casa ou non me fan moito caso achégome ás ventás e déitome ó pé delas, a mirar o que hai e a tomar o sol. Nestes día pasados houbo un circo preto, e dende a cociña víase o ir e vir de xente e animais. Unha tarde que saín dar un paseo con Daniel botei unha carreiriña -coma quen que non sabía nada- cara os cárceres dos leóns e os tigres. Nada máis chegar púxenme nas miñas e ladreilles para facerlle saber que este era o meu territorio e que eles, por moi grandes que foxen, non me metían medo. Non me fixeron ningún caso, feito que aproveitou Daniel para entre risa e risa explicarme que conducta como a miña é a que manteñen moitos humanos cando non se cansan de darlle a lingua despotricando contra alguén a sabendas que non van ser tidos en conta. O perigo, engadiu o meu dono, vén cando os ofendidos ou calumniados deciden non escoitar máis. E morden.

18 may. 2010

O MEU MUNDO

Imaxe de Xosé. Así é onde vivo. Por aquí paseo a Daniel, o meu dono... já, case todas as tardes e moitas mañás. É o que máis me gusta da miña vida de canciño: o paseo e a leria. Menudas parrafadas. Daniel a falar e eu a ladrar EN GALEGO. Xa sei que non me credes, pero o mundo non é dos incrédulos, é dos soñadores e ambolosdous o somos. E moito.
Ai que mexadiñas boto. E que uliscadas. Tamén pasea por aquí a Moriña, unha cadeliña branca e negra. Un bombón...ciño.

MÁIS BOAS

Segundo o artigo aparecido no diario El País, dentro de poucos anos os cans serán capaces de comunicarse mentalmente cos seus donos, sempre e cando estes sexan boas persoas. Hai que ver que cousas pasan, ou din máis ben. Tamén din que co paso dos anos, ata usarán o globish, un idioma que alguén anda inventando. Eu por agora confórmome co galego, a lingua que aprendín de pequeno e que agora os políticos, certos políticos, queren mandar ó desvan de los monjes. Bo sitio para castigar a aqueles que non fan ben os seus deberes.

BOAS!

Estréome neste mundiño infinito. Ou case, segundo me conta meu dono -non lle gusta que lle chame así, pero ser é-Daniel. El dime que case porque non se fía moito das máquinas. Eu de quen non me fío é dos homes...e das mulleres, claro.
Vou intentar con este blog darvos a coñecer a miña opinion sobre o que pasa, o que vexo, o que quero...tendo en conta que son un can. Bueno, un canciño.
Leo