CHOVER OU NON CHOVER!

O mundo está ó revés. Pensar que o día do Pilar estiven na praia a sombra dun lancha porque facía unha calor abafante e hai dous meses, cando regresamos de Pedraquente aló pola Virxe de agosto, gardamos o parasol no trasteiro porque pensabamos que xa non o iamos abrir ata o ano que vén! Eu esto non o entendo. Chove cando non debe e vai calor cando debería chover.
A min gústame a caloriña porque podo pasear a calquera hora do día, pero este é tempo de chuvia, de andar arrimado as paredes para non mollarse, de botar carreiriñas para aliviar e volver para a casa de contado, de ver a tele engruñado no sofá ou deitado no chan á beira do radiador. É tempo de ver medrar a herba e espirse as árbores, de sorprenderse cando os ríos enchen e van por fóra, de engaiolarse cos nenos e os seus paraugas de cores; de xantares que che quenten o corpo, de sesta familiar e de estar máis na casa, todos xuntos, como me gusta moito a min. Sen embargo, e ante a miña estrañeza, os humanos fan dende hai semanas vida de verán: nin que estivesemos en Pedraquente, que aló o bo tempo alóngase bastante máis alá da data de inicio do outono. Pero así non podemos seguir. Esto non é normal e sostén Daniel que pagaremos as consecuencias.
A que veñen logo tantos desaxustes? Segundo escoito por aquí e por alá, á tolemia dos humanos. Nin máis nin menos. Xa acabaron con moitos animais e levan camiño de rematar cos que quedamos e por suposto con eles mesmos. E non haberá maneira de paralos?, pregúntome eu. Para a miña desgracia só os que acenderon este lume son quen de apagalo. Só se os humanos máis poderosos se poñen de acordo conseguirase que polo menos o dano xa causado na natureza non vaia a máis. Se consultaran ós animais, se nos deixaran participar nos foros onde se reparten o poder e as riquezas, se os amos do mundo foran capaces de pensar coma nós un intre, só un intre, deterían esta desfeita.
Desexo con fervor seguir maravillándome todos os días cando esperto e miro pola ventá da cociña como o sol se ergue por detrás dos montes e edificios ou como bate a auga nos cristais do cuarto onde adurmiño esperando polos da casa. Quero a miña terra como é, coma sempre foi, dende hai miles ou millóns de anos. E abofé que non me quedarei quedo.

VOLTA Ó TRABALLO

Decateime de que as vacacións da familia remataran cando onte pola mañá saín da casa coma de cote a aliviar baixo a estricta vixianza de Daniel e un airiño fresco, en troques da sempre impactante calor matinal de moitos días atrás, fixo tremer as miñas orellas. De seguido, o contacto das miñas patiñas coa herba verde e húmida do meu aseo particular a carón da casa espertáronme definitivamente do letargo producido pola longa viaxe dende Pedraquente ata o fogar na cidade. E aquí estamos de novo dispostos a retomar o quefacer cotián: as tarefas das que vos teño falado noutras ocasións e tamén a soidade e a responsabilidade de ser o gardián desta acolledora casa.
Paseino moi ben á beira do mar; moi ben, moi ben, moi ben. E a pesar da calor abafante que tiñamos que soportar día e noite nunca me rendín a tentación do sofá ou da cama. Fixen deporte coma un campión, coma un atleta de élite, polo que como vos podedes imaxinar veño forte coma un buxo. Tiven tamén algunha pequena liorta con algún conxénere, sen maiores consecuencias que o susto para os meus acompañantes que xa andan precavidos porque seique teño imán para que os outros cans me veñan molestar.
Podería contarvos mil e unha, pero quedareime cun par de gratos recordos: a maña de Mar para raparme, a visita de Anxo e María e os paseos pola praia ó amencer. Ah!, e as améndoas do Bemajumi. Por certo, que Anxo foi destinado para Zaragoza así que espero que os da casa cando vaian a velo me leven, que non coñezo esa cidade e eu sonvos un canciño de mundo, de afianzado carácter cosmopolita. Aí queda eso!

A PEDRAQUENTE!!!!

Buenooooooo! Venres marchamos para Pedraquente a pasar uns días de lecer á beira o mar Mediterráneo. Xa tiñan ganas os da casa de volver. Para eles ter alí un fogar é un soño cumprido, para min un sitio distinto onde o paso moi ben. Claro que eu estou a gusto en todos os sitios. Ou en case todos, que onde vai estrondo non quero estar que lle teño medo ós ruídos estrepitosos. Por diante quedan moitas horas de viaxe, demasiadas para un canciño inquedo coma min. Pero todo o cansazo quedará esquecido cando pasee pola praia á mañanciña con Daniel, ou vai con Elba ós recados ou a tomar o sol a terraza, ou me deite na area quente á sombra do parasol. Tamén vén Mar, así que xa teño con que peterrear e botar unhas liortas.
O recordo que mellor gardo do verán pasado é o paseo matinal pola praia. Saio con Daniel moi cedo, como fago cando estamos na nosa casa na cidade, só que aquí como case nunca chove nin vai frío é unha ledicia botar xa unha carreiriña a primeira hora pola beira do mar, cando o sol aínda non quenta moito. Sempre damos unha boa camiñata. Tanto andamos que volvemos os dous cansos e con fame. Logo Daniel vai en bici ou a buscar o xornal e eu estarrícome no sofá ou no chan, segundo a calor que vaia, e boto unha sonada ata que se erguen os demais.
Non sei se seguiremos coa mesma rutina; espero que si. O que si sei é que seguro, seguro que o vou pasar ben, ben, aínda que segundo escoito na tele polo de agora non vai demasiada calor. Mellor así, que senón abafo e non descanso ben. Xa vos contarei cando volva, alá polo vintecatro.

DE NOVO NA CASA

Canto hai que non conto nada! Xa botaba de menos este contacto intergaláctico. Pois estiven de vacacións, que nós os cans tamén temos dereito ó lecer. Estiven coa familia en Pedraquente, aló a beira do mar Mediterráneo. Paseino moi ben, moi ben. Paseos pola mañá pola praia con Daniel e pola tarde con Elba polo pobo, xogos con Anxo, Mar e os amigos que viñeron de visita, carreiras cos meus conxéneres por aquí e por alá...un vidón, como di Daniel. O malo foi a calor. Canta calor vai en Pedraquente! Nunca pensei que o Sol puidera quentar tanto. Eu afeito ó tempo onde vivo, fresco e chuvioso, aterrei nun lugar onde a xente súa nada máis erguerse da cama e ata durmindo. Menos mal que no apartamento onde viviamos había aire acondicionado, senón non sei como o soportariamos.Pasaba coa familia as horas de máis calor na casiña, estarricado no chan coa barriga ó fresco, se se lle podía chamar así, mentras eles durmían a sesta ou vían a tele. A praia ía algunhas veces, cando había pouca xente porque estaba prohibida para nós, os cans. Non sei se estaría para outros animais, un león por exemplo, porque nos letreiros só aparecían cans. Cousas dos humanos que sigo sen entender. Como vos dicía, cando ía a praia pasábao ben. Deitabame ó carón dos meus donos á sombra do parasol, botaba unha sonadiña e sobre todo miraba a xente que ía e viña, que se bañaba ou que xogaba. Que ben o pasaban! De vez en cando fixábame nos homes e nas mulleres. Cada un andaba como quería sen importarlle nada o seu aspecto, condición, vestimenta...A verdade é que me sorprenderon, pero para ben. Tamén dei algunha que outra camiñata por sendeiros á beira do mar e polos outeiro pretos. Cansábame, pero fun capaza de seguirlle o paso ós meus donos. Bueno, unha vez tiveron que collerme no colo porque xa non podía máis.
Aínda que o máis importante que me aconteceu foi descubrirme a min mesmo. Sabedes, xa non son un canciño; son un can, un adulto, un ser que está a punto de inciarse no amor, amor de cans, claro, bastane máis sinxelo que o amor dos humanos, segundo me contaron os meus conxéneres aló en Pedraquente. Xa vos irei comentando algúns segredos.

Agora, xa na casiña, a retomar a miña vida cotiá...e a seguir en contacto co mundo mundial.