Mostrando entradas con la etiqueta vagancia. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta vagancia. Mostrar todas las entradas

18 ene 2012

VVV


Estou moi disgustado. Pero moito. Vai para un mes que non publico nada e por riba a última entrada xa vistes: o título e aí se quedou. E logo que pasou? Pois VVV, que non significa vini, vidi, vinci, como algún ilustrado puidera supor,senón Vacacións, Vagancia, Virus. Esta é a triste realidade. Ai se eu puidera valerme por min mesmo! Xa veriades como tan sequera un par de veces ao mes teriades as miñas vivencias a un clik, pero claro como necesito a man executora de Daniel e este anda a velas vir, pois así nos vai. Menos mal que os da casa xa comezaron cos seus estudos e traballos e a normalidade volve imperar no día a día, polo que deduzo unha maior atención cara a miña persoa, bueno é un falar, e a partir de xa dedicaremos todos máis tempo a atender as miñas obrigas de canciño do mundo.
A vida segue.

3 jul 2010

A BOA VIDA


Estou vendo que xa hai uns días que non escribo. Non foi por vagancia, non pensedes. Foi porque ata onte mesmo Mar non acabou os exames e estaba todo o día diante do ordenador. E non é unha escusa. Eu son un currante e todos os días fago o meu labor: espertou os da casa, levántoos para que me saquen a botar unha mexadiña, acompaño a Mar á facultade, coido da casa cando non hai ninguén, reciboos con alborozo cando voltan para xantar, axudo a por a mesa, saco a pasear ó persoal para que fagan un pouco de exercicio...e así ata a noite que caio rendido na cama de Daniel e Elba e máis miña. Pero recoñezo que tamén me gusta moito o non facer nada. Así, sen máis. Estarricarme no chan, durmir patas arriba no sofá, deitarme ó pe da ventá a contemplar os vaivéns dos humanos e a tomar o soliño, botar a sesta na miña camiña ou en calquera que colla por diante...disfrutar da miña vida de canciño.
Na casa entendo que tamén queiran facer coma min, pero entre os seus traballos e estudios, as preocupacións familiares, a economía de seu e dos demais, a vidiña...non dan acadado este grado de perfección ó que eu cheguei grazas ó meu esforzo, eso si. Claro que ás veces tamén me estreso e pásoo mal. Por exemplo cando quedo só na casa ou no coche. Dáme a impresión que non van vir por min. E que faría eu sen eles? E eles sen min?