LUCES DE NADAL

A vedade é que non sei que facer con Daniel. Coma vós sabedes eu son a alma mater -aí vai-deste blog; el só preme as teclas. Só premer! Mirade vós que traballo tan grande. Pois non hai maneira! Segundo me di a xeito de disculpa, a crise global aféctalle e non está para enredos; aínda que eu máis ben penso que é pura e simple vagancia. Va-gan-cia !! Vai para un mes que tiña titulada esta entrada e aí me quedei. Porque quería falar do Nadal. Destes días de lecer, festas e papatorias para uns e de conmemoración relixiosa para outros, cada vez menos segundo falan os da casa, pero o Nadal  re-ma-tou e aínda que quedan no frigorífico algunhas lambetadas propias destes días -que espero catar-, o espírito navideño xa vai aló e as miñas elucubracións, canda el. É curioso, agora que o penso aínda quedan, xa apagados, os adodíos con bombillas de luces de cores pendurando nas rúas e prazas de vilas e  cidades e que son o sinal visible do tempo que se achega cando os empezan a colocar. Non sei por que imaxinara que este ano coa crise no ía a ver as luces de cores resplandecendo na noite fría, ou polo menos non tantas como outros anos. Pois estaba equivocado: máis ou menos as mesmas.E alegróme de que foxe así. As luces aledan o ambiente, animan a xente a sorrir e a soñar, a esquecer por uns días as preocupacións de todo o ano, a ser máis comunicativas, a mostrarse felices...Pero tamén é verdade que hai outra moita xente que non ten ganas de contos, que os consomen os problemas, que pensan que non teñen futuro porque tampouco teñen presente. Xente a quen lle dá igual que haxa luces ou non, mesmo lles molesta tanto gasto inútil cando eles o está pasando tan mal. E enténdoos. E gustariame botarlles unha man ou facelos sorrir polo menos.Din os da casa que en tempos coma estes toca apretar o cinto e fomentar a solidariedade. Eu cinto non teño, así que...pero solidario podo ser e sereino: en vez de ladrarlle aos veciños cando me atope con eles, menearei o rabiño en plan de amistade e ata serei capaz de dar unha reviravolta para facelos sorrir.

A PIQUES DE

Ai amiguiños, canto tempo sen mirarnos! E non credaes que foi por vagancia, non. Foi porque a piques estiven de deixar para sempre a miña vida de canciño ilustrado e pasar a formar parte do pelotón dos canciños con ás. Se non chega a ser pola intervención da divina patada salvadora -xa a teño alcumada así- asegúrovos que non estaría eu agora aquí de leria con vós, senón no panteón dos canciños senlleiros, e pode que con estatua e todo.

E logo que pasou?, preguntarédesvos. Pois que case sen me decatar pasei do chan a bocona dun dálmata que me sacudeu ben sacudido. E non só iso, senón que me deixou no peito, na gorxa e na cabeza recordos dos seus dentes e moas, sinais que aínda hoxe repaso coa miña lingüiña e que me fan estremecer só con miralas. O meu paseo pola rúa con Elba e Daniel viuse inacabado por un intento de asasinato na miña persoa de can. Como vos podedes imaxinar, o atentado non tivo éxito porque un patadón providencial arreado por meu dono conseguiu que o delincuente abrise as mandíbulas ó mesmo tempo que voaba un par de metros cara a estrada.
E logo, a que se armou! Berros dos meus donos, insultos da parte contraria, ás carreiras cara a veterinaria nos brazos de Elba, dor, medo, incredulidade...e a pregunta que todos nos facemos moitas veces: Por que me tivo que pasar a min? Cada vez que o recordo xúrovos polo santo patron dos cans que se me erguen os peliños do rabo e se me encartan as orellas.
Agora, xa reposto, volvo facer a miña vida cotiá, da que aquí vos vou rendendo contas con moito agarimo. E como xa estamos a piques de celebrar o Nadal e imos a xuntarnos todos na casa algúns días -e comeremos lambetadas e o que caia- penso que me irei esquecendo deste triste suceso e que recuperarei totalmente a miña paixón pola vida. Cariño e comprensión non me faltarán, deso estou seguro.
FELIZ NADAL