NORABOA

Vouno deixando, vouno deixando e pasan os días...e os meses. En fin, que xa ía sendo hora de retomar as miñas vivencias, de faceros chegar as miñas historias e inquedanzas. E dende a última entrada, abofé que houbo novas: antroido, cumpreanos, visitas, chuvia e máis chuvia, algo de sol e ata una manifestación. Si señor, participei por primeira vez na miña vida nunha manifestación. E preguntarédesvos vós que facía un canciño en semellante situación. Pois facerlle compañía a Daniel e a Elba, que son os dous moi contestatarios ou iso din. Bueno, a min paréceme que que cos anos algo de resposta  perderon e xa non participan tanto como cando eran xoves. Pero ir foron a defender a sanidade pública xunto con varios centos de persoas, que así a ollo digo eu que debería de haber.
Pero o máis destacable destes dous longos meses foi sen dúbida a graduación de Mar. Si señor: rematou os seus estudos. Bueno, case que aínda lle faltan un par de asignaturas e logo o exame final, alá por febreiro do ano que vén, para poder exercer a profesión polo que tanto loitou durante estes seis últimos anos. Sei que foi un acto moi bonito, moi emocionante ao que asistiron os familiares dos graduados. Ademais de Elba e Daniel tamén foi Anxo, que veu dende Asturias para acompañar a súa irmá neste día tan especial. María non puido vir por mor do seu traballo. Lástima, que seguro que lle habería de gustar. Eu non asistín, que como xa supoñeredes, non deixaban pasar aos cans. Non sei, pero seguro que entraron humanos bastante peores que min, pero en fin a vida é así e contra estas normas inxustas non é fácil pelexar. Eu quedei con Lula, en Bolnovo, disfrutando da súa casa e da súa compaña como se estivese nun hotel de catro estrelas, ou de máis, das máximas que existan, que non sei cantas serán. Ata me deu pena despedirme dela cando Daniel me veu buscar de alí a tres días para volver a nosa casa da cidade. E que a quero moito, e non só polo ben que estou con ela, que non son tan egoísta, senón porque noto eu que ela tamén está moi a gusto comigo, que se distrae e non se aburre tanto. Non me importaría, de verdade, pasar con ela algún que outra día, pero esa decisión non depende de min só.
 Bueno, teño que promemeterme a min mesmo non deixar pasar tanto tempo entre entrada e entrada, que logo acumúlasame o choi e non dou feito. E diciros que sigo acompañando a Mar nas longas horas de estudo.  Coma sempre. Que algo se me pegará, digo eu.

NACHO

Andan os da casa a falar sobre un coñecido seu que ten cancro. E a pesar do triste ou máis ben tráxico da nova, tampouco sería unha gran sorpresa que alguén padeza desta doenza pois segundo sostén Elba, todos, e eu tamén, temos moitas posibilidades de padecela nalgún momento da nosa vida. E de morrer dela. O destacable neste caso é que a persoa que o sufre é periodista dun xornal de gran difusión en Galicia e como tal vai describindo no seu blog o día a día do seu tratamento e das súas vivencias. Pouco a pouco o blog, o seu contido, foi esparexéndose por varios medios de comunicación: radio, televisión, prensa..e sobre todo por internet. Estase convertendo non só nas memorias vitais dun periodista enfermo, senón nunha man esperanzadora para todos aqueles que como Nacho, que así se chama este xornalista, atravesan por momentos difíciles, moi difíciles, tanto que a maioría non sabe ou non quere facer partícipes da súa enfermidade aos demais, sexan familiares ou amigos, e prefiren loitar en silencio. Aguantar atrincherados. E que pase o que teña que pasar, sen concesións á lástima. Ou iso pensan eles. Nacho, non. Nacho cóntanos coa súa mestría de reporteiro sarcástico, irónico, humorístico e ata tenro se se así se quere ver, a súa loita diaria contra o cancro, para a cal se arma non so de medicación e tratamento, senón tamén da súa paixón pola vida, da forza  que lle dá a linguaxe, do cariño da súa muller e os seus fillos, dos ánimos de centos de amigos que o aprecian e sobre todo da súa cabeza privilexiada, san no máis amplo sentido da palabra aínda que el diga que por mor da radioterapia ten a orella cocida coma se a sacase do caldo recén feito.
Gústame este Nacho, e espero que os da casa teñan a delicadeza de presentarmo algún día, aínda que sexa dentro de moitos, moitos anos.

DA CAMA Á CAMIÑA

Pois levo xa uns días durmindo na miña camiña. Por imperativo familiar, claro; non por decisión miña. Pero o que manda, manda e na casa quen manda non son eu precisamnete, aínda que Elba sempre lle di a Daniel que fago o que quero. Xa me gustaría, xa. E cal foi o motivo deste cambio a peor?, preguntarédesvos. Pois a resposta é moi sinxela: mordínlle a Elba nun dedo. E dúas veces e as dúas  no mesmo dedo. Non toleei, non como pode pensar alguén. E que ocorreu como cando un rifa cos nenos pequenos: as risas sempre acaban en choros. Xa sei que eu non son un neno, que xa teño os meus anos, que non debería de morderlle a ninguén e menos aos da casa, pero pasou o que pasou e agora xa non hai volta atrás. Resulta que Elba comezou a xogar comigo, a apretarme, a facerme rabiar e eu nunha desas revolvínme e ...ñaca! e de alí a uns días ...ñaca,ñaca! E que teño moito xenio e as veces non me domino, e logo lévoas. Como as que levei: pim, pam, pum. E tamén quedei preocupado polas palabras e expresións que oía: voo sen motor, perreira, pasaporte..e xa non me recordo de máis, pero o seu significado si que me quedou claro: adeus, adeus, adeus. E eso si que non, que non quero deixar esta casa, que aquí vivo moi ben. E ademais, que sería deles sen min? Quen os recibirá a reviravoltas cando chegan a casa? Quen velará polas noites para que nada perturbe o seu sono? Quen os acompañará cando estean sós na casa e non teñan a quen dirixirse para romper o mesto e molesto silencio? Bueno, dende que ocorreron os desafortunados sucesos xa foi minguando o cabreo dos da casa, e sobre todo de Elba, a damnificada, e xa vou paseniño recuperando o meu sitio na cama familiar.
 E que se dorme tan ben! E tan quentiño!

ESFORZO

A Mar só lle falta un ano para rematar os estudos de Medicina. Anda logo no seu quinto curso académico, a voltas cos últimos exames de xuño. E teño que recoñecer que pasmo con ela, co tempo que lle dedica aos libros; aí, no cuarto de estudo; sóa ou comigo como única compañía. E non vos estou falando dun día ou dous, non; estouvos falando de semanas, meses, de sol a sol, sen saír ou como moito para botar unha carreiriña, osixenarse e despexar a cabeza. Sen ver aos seus amigos e amigas, comunicándose con eles ou elas a través do móvil. Comer, come; eso si, que non entendo eu como pode darlle tanto a mandíbula e enfraquecer, ou iso di súa nai, Elba. A min parecéme que está coma sempre. Como moito, moito, algo máis desaliñada,así de calquera maneira; con roupa vella, de andar pola casa; cómoda. Eu alégrome que sexa así, traballadora, aínda que entre descanso e descanso aproveite para peterrear comigo e incomodarme, quentándome o xenio, que eu ser son bo, que xa o saben os da casa, pero tamén saben que se teño que poñerme nas miñas póñome de contado. E non cedo, non. Aínda que despois leve.
 Non sei eu se todos os humanos cando estudan o fan co mesmo esforzo que Mar. Dame a min a pinta que non, pois supoño que algunas carreiras serán máis doadas que Medicina, que esta deber ser das máis longas e difíciles de sacar adiante. Pero claro, estamos falando dunha profesión especializada en loitar contra as enfermidades que padecen as persoas. E iso ten que ser moi dificil, moi complicado; tanto coma os humanos mesmos, que xa o teño dito outras veces.
A verdade é que xa teño ganas de que remate os exames. Para vela descansar, rir, pasear, sair cos amigos, levarme con ela para Bolnovo a pasar a fin de semana, trasnoitar...Para que durma ata tarde comigo ao seu carón. Para irmos xuntos á praia a Pedraquente, a xogar na area e na auga, bueno esto da auga e un falar.. Para enredar sen présas. E ata que non chegue ese día, eu con ela, ao pé do canón, sen pestanexar, que aquí ten un ser vivo que a quere moito e sofre cando ela sofre, e ri cando ela ri.

POR FIN, SOL

Xa era hora!, xa era hora! Por fin volveu o sol, a luz, a calor. Por fin volven os da casa a falar de algo máis que o frío e a chuvia. Por fin saio de paseo sen verme obrigado a andar arrimado as paredes dos edificios para resgardarme da chuvia. Por fin corro entre a herba sen mollarme a barriguiña e o piticlín. Por fin agromou a primavera con forza. Por fin vexo a xente ao meu redor sorrir e pasear sen presa, disfrutando de algo tan sinxelo como dirixir a face cara ao sol, pechar os ollos e quedarse así un intre, coma en trance. E eu a imitalos tan contento, estricándo todo o que dá de si o meu corpiño.
E para completar tanta felicidade saio a miudo con Elba e Daniel de paseo pola cidade camiñando de vagar, perdéndonos entre os viandantes, como se fósemos uns turistas máis, pousando a mirada nas pedras centenarias da cidade, tantas veces vistas e sempre diferentes. E por riba disfruto coma nunca da familia nestes días que anda Anxo na casa preparando o seu casamento. Así que xa podo dicir ben alto: por fin domina o sol ás nubes e á chuvia e Pedraquente está esperando!

UN PASEO POLO RÍO

Fora por haches ou por bes o certo é que este ano non fomos a Pedraquente en Semana Santa. Quedamos na casiña e pouco saimos por aí. E non saimos porque semella que vivimos no Reino da Chuvia. Os da casa non recordan tanto tempo chovendo, tantos dias sen case poder sair  dar un paseo sen correr o risco de mollarse, e de mollarse ben mollado, e eu doblemente mollado, porque por riba de empaparme dun xeito natural, cando chego a casa volven a enchouparme debaixo da billa da ducha para lavarme e secarme. Ao primeiro, cando chaman por min, fago que non oio a ver se se esquecen; pero nada, non me salva nin o anxo dos canciños. Logo, xa no allo, deixome facer -non queda outra-e ao remate ata agradezo o lavado, secado, pranchado, cepillado, deitado...
Pero un dos poucos días que viñeron bos aproveitamos e fomos dar un longo paseo pola beira do río que discorre  polas aforas da cidade, entre  vivendas construídas non hai moitos anos a unha e outra marxe no seu tramo máis urbano -acondicionado para disfrute dos cidadáns-e entre árbores, hortas e casas vellas de pedra no seu tramo rural, tamén acondicionado, pero menos invasivo, para que a xente de calquera idade poida pasear sen grandes esforzos. Non sabería dicir canto tempo estivemos andando, pois os da casa non miraban para nada o reloxo. Só tiñan palabras de admiración para o entorno natural do percorrido e as casas rehabilitadas, para as augas revoltas pola chuvia abundante e os canles de derivación  que as encamiñan  por baixo das casas, para  presas e  lavadoiros ateigados, botando por fóra, anegando as ribeiras e obrigándome a dar chimpos para saber onde pisaba,  non me fora mancar. Canto disfrutei! E que ben o pasaron Elba e Daniel! Falaban de volta para a casa, xa polas rúas da cidade, de seguir camiñando río abaixo, pois o paseo enlaza co Camiño de Santiago e leva ata Fisterra. Pois non é mala idea, non. Eu apúntome, que aínda que cansei un pouco valiu a pena.

EN FAMILIA

Que a gusto se vive cando a familia está ao completo.
 Non entendo a algúns colegas cos que comparto paseo, uliscadas e chascarrillos cando defenden o seu dereito a estar sós. Bueno, mellor dito, cando reclaman máis  tempo para si mesmos, para andar ao seu aire sen a compaña dos humanos. Eu disfruto cos da casa. Gústame que me acariñen, que me falen, camiñar ao seu carón, sentarme con eles á mesa a hora de xantar, deitarme no sofá pousando a miña cabeciña na perna dun ou doutro, subirme a cama de calquera deles e arreconchegarme estricándome picha arriba, coma di Daniel...
Por iso este días nos que Anxo estivo de vacacións na casa paseino moi ben, case tanto como cando nos xuntamos todos en Pedraquente a comer churrasco na terraza. Ai que lembanzas! Non recordo a Anxo na casa tantos días seguidos dende que me trouxo de Asturias. Anda o home moi atarefado, e entre o traballo e o amor non lle chega o tempo para nada.
Cando pola mañá cedo marchaban Elba, Daniel e Mar  para os seus labores cotiáns, Anxo quedaba na cama a durmir e eu así que vía a porta do seu cuarto aberta alá ía para xunto súa e dun chimpo subiame a cama a xogar e a durmir outro pouco, que estes días con tanta trasfega, tanto atender a este e aquel, acabo rendido e teño que descansar e repoñer forzas. Se non me coido eu, quen me vai coidar! Bueno, é broma que se aos da casa non lle peta, xa me podo poñer patas arriba tocando a gaita que non me cae bocado.
E entre sesta e sesta entérome que Anxo e María... van casar! Xa era hora, home. Xa era hora, que tanto falar e despois nada. Seique a cerimonia vai ser en Asturias, nunha casona no medio da da natureza. Ai que ben o vou pasar!, porque xa me enterei que teñen resevado para min un lugar destacado na festa e ata me queren vestir cunha pajarita!
Xa vos contarei, xa.

QUEN MO ÍA DICIR

Xa aliviei nas cortinas da cociña, xa me mollei coa chuvia aínda morna deste mes de setembro, xa quedo de xefe da casa polas mañás, xa pasei unha fin de semana na casa de Lula, xa paseei pola cidade entre o balbordo dos visitantes, xa ... xa estou na casa. E se tanto tardei en subirme a este outeiro foi porque a man transcritora dos meus pensamentos seica non tivo tempo ata agora de dedicar catro minutos a teclear catro palabras nesta páxina intergaláctica. E xa inmerso no outono, con todo o tempo do mundo para meditar nas miñas inquedanzas e nos meus proxectos vitais, non podo deixar de recordar con morriña os bos días que pasamos en Pedraquente. E as novidades, que haber hóuboas porque... quen me ía dicir a min que ía ser testemuña alá  dunha nova expereciencia para os da casa. Quen llo ía dicir taména eles, a Daniel e a Elba,  que tiveron que vivir máis de medio século para rirse a cachón mentras se bañaban espidos nas temperadas augas do mar Mediterráneo. E todo comezou coma quen  non quere a cousa, sen premeditalo, ou iso creo eu.

Como xa vos teño contado una das miñas afeccións preferidas é dar longos paseos alá onde estea ou mellor dito, alá onde os da casa me queiran levar. E en Pedraquente, cediño ou ao atardecer, boto unha carreiriña pola praia con Elba, con Daniel ou con ambos, amoso o palmito  polo paseo recén rematado antes de tomar as cervexas -eles, que non eu- ou camiño por un sendeiro que discorre todo a beiriña do mar dutante varios quilómetros e polo que se accede  ás calas nudistas, esto é pequenas praias onde os humanos se bañan espidos, ou en pelotas, como di Mar. Xa tiñamos ido varias veces outros anos porque aínda que me canso e ata me teñen collido no colo disfrutamos coa paisaxe e facemos un pouco de exercicio, que a todos nos ven ben, pero nunca lles deu por parar e bañarse. Pois non sei por que, pero este ano alá nos fomos un día e ante a miña sorpresa Elba, roupa fora, peliños ao aire mergullouse na cala do Raposo ante a mirada pasmada miña e de Daniel, quen para non ser menos ao día seguinte emulou a Elba e coas boliñas ao aire e rindo a cachón  somerxeuse con ela. Imaxinade o espectáculo. Dous humanos xogando na auga a pillarse, a acariñarse,a bicarse, a ...non sigo que todo son suposicións e non quero quedar de mintireiro, pero bueno para min que a cara que poñían, sobre todo Daniel, daba que pensar. E deberon de collerlle gusto ao baño e ao xogo, porque repetiron varios días e falan xa de que para o ano que vén continuaremos cos paseos e cos baños espidos. Eu tamén me bañei, mellor dito bañáronme que non son eu moi amigo de tomar iniciativas tales. Ademais, como xa ando espido non me tivo moito mérito, pero recoñezo que o baño refrescoume e os da casa disfrutaron como había tempo que non os vía.

UN NIÑO NA TERRAZA

Na terraza da casa de Pedraquente aniñaron  uns paxariños. O feito non tería ningunha trascendencia  agás que é a primeira vez na miña vida de canciño que teño un niño ao alcance da miña vista. Descubriuno Elba de forma casual cando cortaba as herbas que medraran dende  Semana Santa no testo  dunha das plantas que os da casa miman e protexen deste caluroso clima do Sureste do país.

O niño ten catro ovos pequenos, moi pequenos,  postos, supoño,  por algún dos miudos gorrións que viven nesta terra árida, afeitos ás altas temperaturas no verán, á escaseza de auga todo o ano e a confiar nos humanos cando pousan ao seu carón, na praia ou nas terrazas dos bares, en busca de migallas para encher o bandullo.

Di Elba que o máis seguro é que os paxariños abandoaron o niño pola nosa culpa, porque os asustamos nós cando chegamos ou a irmá de Elba, María, cando viña pola casa a aireala  e a coidar as plantas. Tamén pode ser que lles xurdira algún imprevisto, digo eu, ou que pasaran a mellor vida, Deus non o quixera. Pero o certo é que pasan os días, os paxaros no dan sinais de vida e os ovos apodrecerán. E a min remórdeme a conciencia: e se os paxariños embalaron por mor dos meus ladridos, das miñas carreiras arriba e abaixo cando escoito ruidos  ou cando estou contento e quero facerme oir?

Dende que Elba se decatou do niño puxo preto del un cacharro con auga e un pouco pan. Sei que os paxariños beberon e comeron, pero semella que son outros, non os nosos e os ovos van murchar, coma unha flor sen auga, e eu quedarei sen ver as crias. Coas ganas que eu tiña!

200 GRAMOS

Hai que ser ruin! Dous segundos despois de que eu o saudase coa lambetada cariñosa que acostumo oiolle dicir entre risa e risa: O Leo esta gordiño,eh! Sóbranlle douscentos gramos. Malia a hora en que acompañei a Daniel a recoller a Elba e a seu irmán, o de Portofín. Máis me valera quedar na casa cunha pata rompida que sair de paseo para escoitar tal difamación. E claro, os da casa que si que non, que non é para tanto... pero no aire quedou. Consecuencias: percibo un clara falta de alimentación cara a miña persoa, unhas miradas escrutadoras buscando o sobrepeso que non teño, e todo porque a alguén a quen non vexo máis que un par de veces ao ano se lle ocorreu unha gracia, máis ben unha tontería, así sen máis, sen valorar á tráxica situación á que me abocou, na que me vexo inmerso e da que non sei como sair.
Estou amolado, amigos. Amolado e ben amolado. E agora que? Eu xa non sei como poñerme para que os da casa se apiaden de min e volvan a alimentarme como é debido. Coido que só me quedan dúas saídas, dúas eleccións: laiarme sen dó, día e noite a ver se lles dou mágoa ou poñerme en folga. En folga de humor, de lambetadas, de carreiriñas, de monadas...do que sexa, menos en folga de fame, que ata aí podiamos chegar.

VISCA O FÚTBOL !

Pasmaredes se vos digo que me apaixona o fútbol. E enténdevos, porque como di Rebeca,unha amiga asturiana dos da casa: non ye normal. Claro que vexo os partidos que lle cadra - cando Daniel ou Mar prefiren a casa e non o bar- ou os resumes futboleiros das novas deportivas diarias, pero moito disfruto co fútbol; tanto ou máis que Elba nadando nas cálidas augas de Pedraquente.Tanto e tanto me gusta que ata soño con el, e véxome alá eu tamén na praia  peloteando con Daniel e vestido coa camiseta do Barça, o meu equipo preferido. Xa sei que moitos de vós non estaredes de acordo comigo e que cadaquén poría mil razóns para defender as cores do seu club, pero se forades obxectivos coma min teriades que recoñecer que é todo un espectáculo ver xogar a este equipo. Fútbol en estado puro, que diría Anxo, que tamén é culé; despregado en boa parte por xogadores da canteira, formados dende pequenos non só como máquinas perfectas de tocar o balón, senón como persoas cabales que serven de espello para os outros cidadáns, sobre todo aos máis novos que sempre andan a busca de ídolos a quen imitar. E logo, claro, está o adestrador. O Guardiola. Mirade que me cae ben este home. E ollo, que non só creou escola entre os demais equipos, que agora xa se atreven a construir máis que a destruir, senón que teño ben claro que o xermolo da selección española, dos seus triunfos, fructificou grazas ao tesón dun adestrador empeñado en reinventar o fútbol e melloralo para disfrute dos barcelonistas e dos que non. E por riba semella un cidadán fetén ao que cando se lle consulta sabe falar de algo máis que de fútbol e ao que nunca lle vin perder as formas cando sería mesmo comprensible que así fora.
O que sinto é que por un ano non o vou poder seguir. Tómase un ano de descanso mediático, que non de fútbol porque estou seguro que dentro de nada xa estará traballando noutra revolución futboleira para deixarnos pasmados a todos.
Ai, ai, ai...! Que feliz sería se para a próxima liga cando o Barça veña xogar á Coruña, xa que o Depor ascendeu, os da casa me levaran ao partido! Soñar non custa nada e sempre -case sempre- me saio coa miña. Hei poñer unha candea a San Pep para que me bote unha man.
CON CARIÑO PARA ROI, CULÉ

LORENA

Arrombado no sofá ollando unha película na tele sobre un matemático que chegou a recibir o premio Nobel a pesar de padecer unha grave doenza mental acordeime de Lorena, a filla duns amigos dos da casa a quen estiveramos visitando había uns días e que sofre do mesmo mal. Alta, morena, cautivadora, vestida como as xoves do seu tempo, seria con Daniel e faladora con Elba. Comigo nin fu nin fa, máis ben despreocupada e fría que cariñosa, non sei se por timidez ou porque non lle gustan os cans. Consciente da súa enfermidade, fala dela sen complexos, como lle inflúe nas súas relacións coa familia e cos outros xoves, do que ela cre que lle impide conseguir, dun futuro que anhela coma o de outras moitas mulleres pero que non acerta a definir.
Impresióname Lorena. Non só polo seu físico, senón pola cadencia no seu falar causada pola súa doenza, e sobre todo pola súa mirada distante, fixa, escrutadora, desas que eu desexaría cambiar por outra máis cálida, máis agarimosa.
Agora anda preocupada pola súa aparencia. Quere adelgazar, verse guapa, atractiva. E eu enténdoa. A min tamén me gusta que me peiteen, non tanto que me bañen, que logo non fago máis que restregarme contra o sofá, pero recoñezo que despois cando me miro ó espello do corredor véxome fetén e ata me saúdo e todo. O que non vexo en min sen embargo e o que lle sobra a Lorena: forza de vontade, de superación, de busca de explicacións que ninguén lle sabe dar. A ver como lle vai. Espero que ben, que superará con traballo os seus temores, pero que os superará. Meréceo.

TEMPO DE ENTROIDO

Vaia sorpresa me levei cando Elba abriu a porta e entraron na casa unha xitana e unha piloto de aviación! Claro que de seguida me decatei que non eran tales, senón as miñas veciñas, Xoana e Uxía, que se disfrazaran e viñan a visitarnos todas contentas. Caín da burra nun intre: estabamos en tempo de entroido e toca transgredir e fartar.
Os máis novos da casa sempre se disfrazan nestes días e saen por aí cos seus amigos a correla, aínda que este ano como Anxo non puido vir dende Zaragoza só Mar representou á familia nas parrandas nocturnas. Polo pouco que contou, deduzo eu que deixou ben alto o pendón familiar. Os vellos -aínda que non lle gusta moito que lle chamen así- van de paseo a ver as carrozas e as comparsas e celebran o entroido cun xantar propio deste tempo: cocido, filloas, orellas e calquera outro manxar que se lle arrime. Por certo, aínda que fomos poucos a sentarnos na mesa, o xantar fíxose para unha ducia de comensales así que comemos cocido hoxe si e mañá tamén, e eu tan contento, porque é unha das miñas coomidas preferidas.
A novidade estivo nas pequenas vacacións que pasei na casa de Lula , unha irmá de Elba,en Bolnovo. Ai amiguiños! Que vidón! Comer, do milloriño. Durmir, canto quixen. Pasear, todos os días, e máis dunha vez por camiños á beira do río. Pola noite acordabame dos da casa, pero así que Lula me collía no colo ou me deitaba ó seu carón, xa se me ía a morriña. Feble que é un, que queredes que vos diga.
Do que me quedaron ganas foi de disfrazarme. A ver se para o ano que vén se acordan de min e me visten de guerreiro das galaxias que dou o tipo moi ben.

O HOME QUE CAMIÑA

Había tempo que non nos atopabamos con el. Recoñecino ó lonxe polo seu particular movemento de brazos o camiñar : bambeándoos por diante do corpo, ó par, ora a esquerda, ora a dereita. Cando nos cruzamos saudou. Daniel devolveulle o saúdo engadindo un sorriso e cadaquén seguiu ó seu: nós de vagar camiño do bar e el co seu andar rápido, mecánico, rechamante.É un vello coñecido dos da casa, de hai xa uns cantos anos, cando aínda Anxo era cativo e vivían nun barrio modesto da cidade. A súa muller era compañeira de Elba e ademais de compartir lugar de traballo, mantiñan unha boa relación veciñal. Foi daquela cando enfermou. Unha doenza rara que segundo lles comentara a súa muller ós da casa, o iría incapacitando pouco a pouco ata deixalo sen forzas, eivado, sen esperanza de recobrar a saúde, ás portas da morte. Recomendáranlle camiñar para retrasar os efectos do mal e así o fixo. Dende entón camiña para vivir e vive para camiñar. E se non venceu a enfermidade puido con ela. Fíxolle fronte e gañou a batalla. A guerra xa se verá, aínda que el sabe que o inimigo é poderoso e ha de abatilo, pero como o fai con todos os seres vivos, canciños incluídos.
Maravíllame este home. Quixera poder ter por un intre o don da fala para poder felicitalo, para dicirlle canto o admiro e que exemplo de fortaleza está dando a todos os que o coñecen. Cando me volva atopar con el eime deter diante súa para que me mire ós ollos e adiviñe o que penso del. Un home coma este é capaz de calquera fazaña.

MARIANO

Voume permitir a familiaridade de dirixirme a el polo seu nome: Mariano, como se fora o veciño de en fronte, aínda que a partir de agora vaise oir máis o seu primeiro apelido: Rajoy, co Sr. diante. Do segundo non me acordo, pero ter ten que telo. É Presidente de todos nós, queiramos ou non, dende o pasado 20 de novembro, aínda que por agora non exerce.
Ós da casa non lles cae nada ben. Seino porque non o disimulan. A min, nin fu nin fa. Gustábame Zapatero. Non vos sei dicir por que. Pode que polo seu sorriso, pode pola defensa que dos máis necesitados sempre intentou acadar. Di Elba que conforme a historia o vaia xulgando todos irán recoñecendo o seu traballo e a súa valentía. Os desacertos, que os tivo e gordos, xa llos recordaron os seus inimigos durante estes últimos anos nos medios de comunicación.
De Mariano só podo dicir que non me fío, como non o fago nunca daquelas persoas que calan ante os problemas e intentan que outras llos resolvan ou facelos responsables dos mesmos. E esa é a imaxe que dá Mariano. De persoa que non ten opinión propia, de político que non sabe dirixirse ós cidadáns sen ler o que outros lle escribiron previamente, de boneco de trapo que un ventrílocuo deshumanizado manexa ó seu antollo.
Mar sostén que nos vaiamos preparando, que imos ter Mariano e acólitos para tempo. Quen sabe! Pero bueno, como di Daniel, nunca choveu que non escampara.

VAI POR TABACO

Entendo eu que ir por tabaco é achegarse a un estanco, bar ou calquera outro local onde se poñan a venda paquetes de cigarros, xarutos ou picadura para calmar as ansias dos fumadores, que de algo hai que morrer e hai quen prefire facilitarlle o traballo á parca. Por iso non caín da burra -como din os da casa- cando chegou Elba de Bolnovo coa novidade de que un coñecido de vello marchara había un par de días por tabaco e aínda non volvera. A incredulidade reflectida no rostro de Daniel de contado mudou por outra expresión ben coñecida por min e que recoñezo nada máis ver ese sorriso burlón característico seu asomando pola comisura dos labios, e aínda que lle custou traballo asumir a nova, non lle quedou máis remedio que rendirse anta a evidencia: Ovidio, o serio, o pai de familia exemplar, o esposo abnegado, o home sempre cumpridor dos desexos dos seu clientes ...deu un paso ó fronte ou máis ben tomou a saída dunha carreira de supermarathon e si te he visto no me acuerdo, que a vida son catro días e hai que aproveitar e darlle gusto ó corpo.
Cousas dos humanos - digo eu.
Voltas que dá a vida -diría Daniel.
E segundo lle contaron a Elba uns días despois, seique foi cousa dun arrebato, da paixón desatada por unha muller máis nova, que lle fíxo referver o sangue ó Ovidiño ata decatarse de que aínda non estaba tan oxidado coma el pensaba, que a pesar de que na súa cabeza só quedaba a centésima parte do pelo que a cubría vinte anos atrás, era home dabondo para dar conta non só dunha senón dun par de féminas se fose necesario.
Ai que burros son estes homes! E digo ben homes, que non mulleres, que nada máis velas xa calquera se decata, por moito canciño que un sexa, que a diferencia entre os uns e as outras é abismal, ou sexa que semella que nunca se acaba, que mete medo.
Eu por agora estou ben así, sen ataduras. A nosa natureza é como é: aquí te vexo, aquí te pillo - parafraseando a Daniel-, ben entendido que a ocasión tardará e tardará en volver a repetirse.
Unha pregunta: e se nos deran a escoller? Que?

ESPERANZA

Indo no coche camiño dun recado sorprendeunos a nova anos atrás tan esperada: ETA anunciaba o cese definitivo da actividade armada.
Elba e Daniel medraron á par que a banda terrorista se ía convertendo nunha hidra asasina. Non recordaban con exactitude cando comezaron a tomar conciencia de quenes eran, o que pretendían. Pode que cando xa non houbo excusas para os asasinatos, se é que algunha vez as houbo. Mesmo recoñecía Daniel que nalgún momento, cando era moi, moi novo existía entre os xoves de entón unha certa admiración cara aqueles asasinos, como se estivesen irradiados por unha luz salvadora que pretendesen propagar por toda a sociedade. Eran tantas as ganas de rematar coa dictadura, de incorporarse ó mundo libre que todo parecía insuficiente, que todo valía, e ata se intentaban xustificar os asasinatos, como se a vida daqueles homes, mulleres e nenos inocentes pertencera a un mundo distinto, irreal, que só existía nos xornais e outros medios de comunicación.
Os feitos pronto impuxeron a realidade. Hoxe, depois de tantos anos de terror e horror, só queda a esperanza de que desta vez sexa certo, de que aquel NUNCA MÁIS que aínda resoa nos oídos dos da casa se volva entoar de novo para chuspirllo á cara a quen tanto dano fixo.
Gustaríame facerlle só unha pregunta a calquera destes descerebrados inhumanos: para que?

O PORCO DE BOLNOVO

Arrombado no asento do conductor esperaba resignado o regreso dos da casa. Cando xa a luz das luminarias da rúa substituía á do sol, oio o coñecido clic da apertura das portas, érgome e vexo como Elba e Daniel se acercan cara o coche falando e sorrindo, como eu quixera que fixeran a cotío. Unha vez sentados e despois dos saúdos de rigor, Daniel mira cara min e pregúntame con cara de coña se algunha vez vira un porco levando a un can pola correa. Eu a verdade pensei que perdera o senso, ou que tomara algunha cervexa de máis - aínda que a verdade non mo parecía- ou que o barbeiro ademais de cortarlle o pelo lle eivara o coñecemento, pero os seus ollos non mentían e sabendo como é decateime de que de coña si, pero en serio tamén.
Xa saíndo de Bolnovo,de volta cara a cidade, Daniel comentáballe a Elba que o porco o que se referira tróuxeralle a memoria a aqueloutro que fixera famoso o escritor ourensán Vicente Risco, un tal D. Celidonio, un comerciante que ascendera de porco a marrán e ata chegara a ser alcalde do seu pobo. Recordounos tamén que a todo porco lle chega o seu San Martiño e ó de Bolnovo había xa uns cantos meses -alá por maio- que lle chegara o seu particular, producido por un empacho de ignorancia e vaidade.
Vós entendedes algo? Eu quixera, pero a verdade é que me custa traballo. O que si me queda claro é que este D. Celidonio bolnovense moi do gusto dos da casa non é. A ver se o vexo un día por alí, máis que nada para cambiar de beirarrúa. Non vai ser que se me pegue a súa presunción.